จะบอกว่าพักนี้ รู้สึกได้ว่า ร่างกายในวัย 30 กว่า ๆ มันเริ่มแย่จริง ๆ

รวมถึงเป็นคนทำงานชนิดอดหลับอดนอนแล้ว ยิ่งแย่ไปกันใหญ่

แถมกลับบ้านมาต้องรบกับสมุนหนุมานน้อย อีกหนึ่งหน่วย

ทำให้คนเป็นแม่ เริ่มคิดและวางแผนกับตัวเองเพิ่มอีกอย่าง

มีคำถามอยู่เสมอว่า .. อยากอยู่เลี้ยงลูกไปนาน ๆ ต้องทำไง

ข้อแรก .. ต้องดูแลสุขภาพตัวเองให้ดี ๆ  และลดภาวะเสี่ยงต่าง ๆ

ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ (ไม่อยู่แล้ว) แต่ตอนนี้ อีกหนึ่งภาวะเสี่ยงคือการเครียดและอดนอน

ต้องลดให้ได้แล้วหละ .. ไม่งั้นก็จะนำพาไปหาโรคร้ายแรงอีกหลายอย่าง

นึกถึงหน้าลูกไว้มาก ๆ เสมอ เวลาจะกลับบ้านดึก นี่เป็น คาถาที่ใช้ตอนนี้

นึกถึงลูกไว้เวลาจะปี๊ดแตกเรื่องชาวบ้าน .. ไม่จำเป็น ก็อย่าเอาไปใส่ใจ

อะไรที่เสียสุขภาพจิต ก็ทำมองข้าม ทำไม่ได้ยิน ไม่เห็นไปซะ

และงดตีกะสามี (ถ้าไม่จำเป็นมาก) 555 ข้อนี้สงสัยจะสำคัญที่สุด อิอิ

ฉันเลยได้เริ่มปฎิวัติตัวเองใหม่ เกี่ยวกับการดำเนินชีวิต

1. จะพยายามนอนพร้อมลูกให้ได้ทุกวัน คือก่อนสี่ทุ่มต้องหลับแล้ว

2. หาเวลาสวดมนต์ให้บ่อย ๆ เพราะการสวดมนต์ทำให้เกิดสมาธิ

จะได้หลับสบายขึ้น เหมือนการจัดเรียงเนื้อที่ในสมองให้เป็นระเบียบ

พักสมองจากสิ่งที่วุ่นวายมาตลอดวัน อย่างน้อย ๆ สักห้านาทีต่อวันก็ยังดี

3. กินนมเพิ่มแคลเซี่ยมให้ร่างกายทุกวัน วันละกล่อง พร่องมันเนยด้วยนะ

เพราะไม่งั้นไขมันทีเกินอยู่ ก็จะทะลุเป้าหนักกว่าเดิม

4. พยายามออกกำลังกาย ไม่ว่าจะการทำงานบ้าน หรือว่า ออกโดยตั้งใจ

เช่น ซิตอัพก่อนนอน (อาจจะผิดเวลาไปหน่อยนะ แต่มีเวลาทำตอนนั้นก็ทำตอนนั้น)

หรือการออกกำลังกายโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็วิ่งจับน้องปรางเนี้ยหละ ได้เหงื่อดีแท้

5. กินวิตามินซี อย่างน้อยอาทิตย์ละครั้งหรือว่าสองครั้ง กินแบบเม็ด 1000 มก. อยู่

6. เลิกกินชามะนาวของโปรดเสียที หมอก็ห้ามแล้วหละ ว่ามันไม่ดีกับคนเป็นโรคกระเพาะอักเสบ

…………………….

ตอนนี้เริ่มคิดว่า ไม่ใช่แค่เราทำเพื่อตัวเราเองแล้วหละ

เราจะต้องมีแรง มีสุขภาพไว้ดูแลลูกอีกหลายสิบปี

และอีกประเด็นนึงคือ ไม่ป่วยไข้มากมาย แล้วเป็นภาระให้ลูกในภายหน้า

สำหรับคนเป็นแม่อย่างฉัน .. ทำได้หมดหละ เพื่อลูกเนี้ย

บ้าพลังปั๊มนม ก็ทำมาแล้ว .. อดหลับอดนอนให้นมแม่เป็นปี ๆ ก็ทำมาแล้ว

แต่ฉันก็เชื่อว่าคนเป็นแม่ส่วนใหญ่ก็ทำไม่ต่างกันหรอก

สิ่งหนึ่งที่ฉันคุยกันกับปอเสมอคือ “เราไม่หวังจะให้เค้ามาดูแลเรายามแก่”

ดังนั้นเราต้องพยายามดูแลตัวเราเอง ไม่ให้ลูกต้องมาดูแลเรามากมาย

เพราะเมื่อวันข้างหน้ามาถึง เค้าก็จะมีชีวิตของเค้าเอง มีครอบครัวของเค้า

ถ้าเราสองคนตายาย อยู่กันได้ สบาย ๆ ลูกแค่ดูแลหัวใจคนเป็นพ่อแม่ก็พอแล้วหละ

ทุกวันนี้ฉันจะถนอมตัวเอง ไว้คอยดูแลน้องปราง

อย่างน้อย ๆ ผู้เป็นแม่ได้คอยชี้ทางให้ ว่าทางไหนมันสว่าง ทางไหนมันมืด

คอยบอก คอยกล่าว ให้ลูกได้เลือกเดินเอา ..

เพราะความตั้งใจตั้งแต่ก่อนจะมีน้องปรางนั้น ไม่ใช่แค่ คิดจะผลิตมนุษย์เพิ่ม

แต่ตั้งใจอยากจะสร้างมนุษย์คุณภาพ ตามกำลังที่จะสามารถทำได้ ขึ้นมาสักคน

แล้วก็หลายคนอาจจะแปลกใจ ที่เห็นฉัน ชอบคุยเรื่องลูก ๆ กับเพื่อน ๆ

หรือว่าน้อง ๆ ที่ออฟฟิต ฉันก็มีความสุขในแบบของฉัน

ฉันได้แบ่ง ให้หยิบยื่นอะไรให้เด็กคนอื่นๆ เนื่องมาจากว่า วันนี้เราแบ่งได้ เราก็แบ่ง

ก็คิดแค่นั้นหละ .. วันไหนเรามีน้อยไป ก็ไม่แบ่ง

สิ่งที่ยากที่สุดในการเลี้ยงลูกสำหรับฉัน คือการควบคุมความรักที่มีให้ลูก

ทำไมต้องควบคุมเหรอ เพราะการให้จนเกินความพอดี มันกลายเป็นการทำร้ายลูก

ในแบบพ่อแม่รังแกฉันนั่นหละ ..  ดังนั้น ปรางก็จะมีอะไรที่ไม่ได้บ้าง ได้บ้าง ตามวาระ

ไม่ใช่ว่า Request อะไรแล้วจะได้หมด เราจะมีเหตุผลในการให้เค้า

และดูเวลาที่เหมาะสมว่าควรให้รึยัง ..  เพื่อให้เด็กรู้คุณค่าของการให้และการได้รับ

อีกอย่าง ฉันไม่อยากให้ลูกเป็นเด็กติดวัตถุ .. เพราะแม่ก็ไม่ได้มีกำลังหาวัตถุให้ได้มาก ๆ

แล้วก็ให้ในของที่พอดีกำลังเรา ไม่ได้ให้อะไรที่เกินตัว หรือว่า แพงเกินความจำเป็น

บางที..ความสุขใจที่คนเป็นแม่ได้ มันก็อธิบายได้ไม่หมดเป็นคำพูดนะ

แค่พาลูกไปเดินแผนกของเล่น ให้เลือกของเอง แล้วปรางไม่เลือก

บอกว่าไม่เอา เพราะไม่มีอะไรชอบ .. แค่นั้นฉันก็รู้สึกดีแล้ว ว่า ลูกรู้จักที่จะไม่รับ ถ้าไม่ชอบ

ไม่ใช่ใครให้อะไรก็รับหมด ทั้ง ๆที่ยังไม่รู้เลยว่าจะเอาของนั้นมาทำอะไร

หรือว่าอยากได้มันรึเปล่า .. 

เป็นการยากนะที่จะสร้างภูมิต้านทนให้เด็ก ในสังคมยุคนี้ สมัยนี้

ที่กระแสอะไรต่าง ๆ นานา แรงไปหมด

แต่ฉันก็ยังเชื่อในความรัก และความอบอุ่นอยู่ดี

ว่าสามารถโอบอุ้มหัวใจเด็กน้อยให้ คิดเป็น และเลือกได้

ว่าจะดำเนินชีวิตไปในทางไหน เมื่อเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมา

สำหรับแม่คนนี้ .. ก็จะทำให้ดีที่สุด เท่าที่กำลังจะมี ก็แค่นั้นเอง