สัปดาห์ที่ผ่านมาแม่ยุ้ยป่วยเห็นหวัดงอมไปเลย

แต่วันหยุดนี้จะต้องไปปฎิบัติภารกิจกับทีมงานของป้านัน กับลุงวี

ที่อัมพวา ซึ่งจองล่วงหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว .. และในที่สุดเราก็สามารถไปกันได้

ด้วยความ ถึก และ อึด ที่มาจากพลังแห่งความเป็นแม่ นั่นเอง

……………………………….

การไปอัมพวาครั้งนี้ ถือว่าเป็นการเปิดห้องเรียนที่แปลกใหม่สำหรับปรางนวลด้วย

เพราะระหว่างการเดินทางได้เจอเหตุการณ์ต่าง ๆ มากมาย

ที่ชีวิตเด็กหญิงน้อย ๆคนนี้ไม่เคยเจอมาก่อนใน 3 ปีของเธอ

ระหว่างการเดินทาง รถเสียอยู่ข้างถนน แถว สมุทรสาคร

ทุกคนก็ไม่ได้ร้อนรนวุ่นวายอะไร นอกจากแม่ก็กดมือถือ โทรหาเบอร์ศูนย์

พ่อก็เดินวนไปวนมาไปดูรถ ว่ามันเป็นอะไรกันแน่

ยายก็นั่งโบกพัดให้หลานไป หลานสุดแสบก็ ตื่นเต้นกับรถสิบล้อบนถนน

…………………………………

ดีว่าเราเดินทางกันแต่เช้า ตอนรถเสียเพิ่งจะ 9.00 เห็นจะได้ แดดเลยไม่ร้อน

พอพ่อปอเปิดกระจกท้ายรถ ลมพัดโชยเลย ไม่มีแอร์ ก็ยังไม่ร้อน

เราก็ได้นำรถไปเข้าซ่อมกันที่ศูนย์ฟอร์ดสมุทรสงครามกันก่อน

เลยไปไม่ทันจุดนัดจอดเที่ยวกับทางทีมงานเค้า แต่ก็ตามไปทานข้าวกลางวันทัน

ระหว่างรอรถซ่อมเสร็จ ปรางนวลก็ได้ วิ่งเล่นที่ศูนย์ฯ พูดคุยกับพนักงานโดยทั่วหน้า

เข้าห้องน้ำ ดูน้ำพุ และบอกพี่ ๆ ที่ศูนย์ได้ว่า เธอกำลังจะไปดูหิ่งห้อย

…………………………………

พอรถเสร็จเราก็ออกเดินทางกันเลย เลยทำให้จุดจอดเที่ยวของเราที่แรก

เป็นตลาดน้ำอัมพวา ซึ่งเป็นจุดที่ 3 เห็นจะได้ของกลุ่มที่มาด้วยกัน

ปรางนวลตื่นตาตื่นใจมากค่ะ ที่ได้เห็นเรือมากมาย

และได้เห็นเรือหางยาว แล่นเสียงดังผ่านหน้าไปเยอะแยะเลย

อีกคนที่ตระการตา ก็คือคุณยายนั่นเอง อันนี้ก็น่าซื้อ อันนั้นก็น่ากิน อิอิ (แอบเม้าส์)

เดินได้ครึ่งทางเท่านั้นเองคะ .. ดูท้องฟ้าซิ ฝนลงแน่ ๆ ก็มีคุยกันว่า สงสัยต้องเดินจนกว่าฝนจะหยุด

พอเดินไปสักพัก เห็นท่าไม่ดี เลยหาที่หลบฝนก่อนดีกว่า

คุณยายซื้อกำไลข้อมือให้ปรางนวลอยู่ ข้าง ๆ ร้านเค้ามีที่ว่างนั่งได้ เราก็เลยนั่งหลบฝนกัน

ถัดจากที่นั่งหลบฝนเป็นร้านขายหมวก นั่งรอกันอยู่พักนึง เดินไปซื้อหมวกมาได้ใบนึง

ปรางใส่แล้วน่ารักดีเชียว .. เลยจับใส่หมวกถ่ายรูป รอฝนซา

อันนี้คุณแม่เอามือถือถ่าย อัพ Face book ตอนฝนตกนั่นหละ

ระหว่างฝนตก ได้สอนให้ปรางดูว่า เนี้ยดูซิ คุณลุงขับเรือเปียกฝนเลย

ทุกคนต้องรีบเก็บของหลบฝน เพราะมันงั้นข้าวของจะเปียก ขายไม่ได้ เสียหายหมด

แล้วก็ไม่มีใครเดินตากฝน โดยไม่กางร่ม หรือไม่ใส่เสื้อกันฝนด้วยนะ ไม่งั้นจะเป็นหวัด

หยุดอยู่เป็นชั่วโมงคะ พอฝนเริ่มซาเราก็ต้องออกเดินกันต่อแล้ว เพราะมีเวลาที่จะต้องนัดพบกลุ่มของเรา

เราก็เลยเริ่มเดินกันต่อ ด้วยการจับเด็กใส่ชุดกันฝน ที่มีขายอยู่แถว ๆ นั้น

หลังจากที่นั่งรอฝนอยู่นาน เห็นใครต่อใครใส่เสื้อกันฝน ปรางนวลก็อยากใส่มาก

พอได้ใส่ ดีใจ ตื่นเต้น สนุก ถูกใจ แม่ไม่รู้จะบรรยายด้วยคำไหนดี

ที่สำคัญ พอเดินไป ได้เอามือระน้ำฝนที่ไหลลงมาจากหลังคา โอ๊ย ! โซแฮปปี้

แม่กางร่มให้อีกชั้นนึงด้วยนะ ลูกใส่ชุดกันฝน ใส่หมวกอีกใบ แม่กางร่มอีกคัน

………………………………….

สิ่งที่แม่รู้สึกได้ นี่มันคือการได้เดินนอกบ้านขณะที่ฝนตก ครั้งแรกในชีวิตของลูกนิ

มันช่างน่าสนุกสนานมากสำหรับปรางนวลจริง ๆ ซึ่งก่อนหน้านี้แม่ยุ้ยมีไอเดียว่า

จะใส่ชุดกันฝนกันออกมาเล่นน้ำฝนพร้อมลูกด้วยซ้ำ แต่ว่า รอจังหวะดี ๆ ก่อน

ปรางนวลเดินร้องเพลงไปตลอดทางค่ะ .. เราก็รีบ ๆ เดินกัน

แต่ดูเสมือนว่าเวลาที่เธอก้าวขาแต่ละก้าวมันช่างสนุกจริง ๆ

เหยียบให้น้ำกระจาย เอามือปัดน้ำให้กระจาย เด็กเนาะ แค่นี้ก็สนุกแล้ว

………………………………….

ช่วงเวลานั้นทำให้ แม่ยุ้ยคิดได้ว่า

ประสบการณ์ที่มีค่าของลูก คือการที่เค้าได้พบ ได้ทำอะไรใหม่ ๆ แปลก ๆ

ถึงแม้มันจะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ หรือเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับผู้ใหญ่อย่างเรา

แต่มันช่างสนุกเหลือแสนสำหรับเด็ก ๆ

……………………………………

ค่ำคืนนั้น ปรางได้มีโอกาสเห็นหิ่งห้อยด้วย

ตามที่ใฝ่ฝันไว้จริง ๆ เด็กน้อยอยากเห็นหิ่งห้อยตัวจริง ๆ

ได้ไปเดินท่าน้ำ แล้วก็โบกมือบ๊ายบายเรือ ลำแล้วลำเล่า

ที่สนุกคือ คนในเรือก็โบกมือให้เธอกลับมา ทำให้เธอตื่นเต้นมากมาย

ยิ่งช่วงเวลาที่เธอเห็นไฟกระพริบของหิ่งห้อย ยิ่งทำให้เธอตาโต

ถึงแม้มันจะแค่หิ่งห้อยไม่กี่สิบตัว ที่ต้นลำพูในรีสอร์ท ตอนค่ำ ๆ หลังฝนตก

……………………………………..

เช้าออกสำรวจผีเสื้อได้อย่างแจ่มใสเลย

ดอกไม้มากมาย ผีเสื้อบินเต็มไปหมดเลย

วิ่งไปดูใกล้ๆ  ก็ไม่บินหนีด้วย แต่ผีเสื้อบินหนีเสียงกล้องแม่อ่ะ

……………………………………………

คืนนั้น ปรางนอนหลับ ไม่มีไข้ ไม่ป่วยใดใดเลยทั้งสิ้น

พ่อแม่และยายก็แอบลุ้นในใจอยู่นะแต่ไม่มีใครพูดอะไรกัน

พอพ้นทริปนี้ ขับรถกลับทุกคนพูดเหมือนกันว่า “ปรางไม่เป็นไรเลยนะเนี้ย”

ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นครั้งแรก วันที่ อนุบาลช้างเผือกจัดวันสงกรานต์

แล้วมีเล่นน้ำกันกับเด็ก ๆ และผู้ปกครองและคุณครู

ตอนนั้น ฉันก็คิดนะว่า ลูกต้องอยากเล่นมากแน่ ๆ

ใจนึงก็ห่วงกลัวว่าลูกจะไม่สบาย แต่ก็คิดว่า ให้เล่นนั่นหละดีแล้ว

ป่วยก็กินยาเอาหละกัน เพราะเวลาแบบนี้ มันไม่ได้มีบ่อย ๆ

แล้วพอได้เห็นสีหน้าของความสนุก ยิ่งมั่นใจเลยว่า แม่เลือกถูก

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน .. แม่ก็คิดแบบเดียวกัน แม่ให้ลูกเดินขณะฝนตก

เพราะคงไม่สามารถอยู่รอจนฝนหยุดได้สนิทแล้วไปต่อ

ด้วยว่ากลัวลูกเป็นหวัด แล้วเพิ่งหายป่วยออกจาก รพ. มา

ไม่เลย .. แม่กลับคิดว่า ไปเถอะ ปรางใส่ชุดกันฝน แม่ก็กางร่มให้

พอได้เห็นความสนุกของลูก ยิ่งตอบตัวเองเหมือนคราวก่อนว่าแม่เลือกถูก

…………………………………..

ประสบการณ์แบบนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นกับลูกได้ทุกวัน

บางทีการกลัวที่จะเปิดโลกของลูกให้กว้างขึ้น

ด้วยเหตุผลของการ กลัวการเจ็บป่วยนั้น มันก็เป็นการ วิตก

แม่อย่างฉันเคยตกอยู่ภายใต้การวิตกแบบนั้นมาแล้ว

วันนี้ แม่คนนี้เรียนรู้ที่จะให้ โลกใบใหญ่ ใบนี้สร้างภูมิต้านทานให้เด็กหญิงน้อยของแม่

ทั้งทางร่างกาย และ ทางจิตใจ ไปพร้อม ๆ กัน

…………………………………..

วันนี้ .. ความวิตกของแม่ลดลงเรื่อย ๆ

มีการเตรียมความพร้อม รับมือ มาแทนที่

แล้ววันนี้ ลูกของแม่ก็ทำให้แม่ มั่นใจมากขึ้น

ว่าการปรับเปลี่ยนวิธีการโอบอุ้มปรางนวลของแม่ แบบนี้

มันช่วยทำให้ลูกแม่แข็งแรงขึ้นเรื่อย ๆ ในทุก ๆ วัน