แต่วันหยุดนี้จะต้องไปปฎิบัติภารกิจกับทีมงานของป้านัน กับลุงวี

ที่อัมพวา ซึ่งจองล่วงหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว .. และในที่สุดเราก็สามารถไปกันได้

ด้วยความ ถึก และ อึด ที่มาจากพลังแห่งความเป็นแม่ นั่นเอง

……………………………….

การไปอัมพวาครั้งนี้ ถือว่าเป็นการเปิดห้องเรียนที่แปลกใหม่สำหรับปรางนวลด้วย

เพราะระหว่างการเดินทางได้เจอเหตุการณ์ต่าง ๆ มากมาย

ที่ชีวิตเด็กหญิงน้อย ๆคนนี้ไม่เคยเจอมาก่อนใน 3 ปีของเธอ

ระหว่างการเดินทาง รถเสียอยู่ข้างถนน แถว สมุทรสาคร

ทุกคนก็ไม่ได้ร้อนรนวุ่นวายอะไร นอกจากแม่ก็กดมือถือ โทรหาเบอร์ศูนย์

พ่อก็เดินวนไปวนมาไปดูรถ ว่ามันเป็นอะไรกันแน่

ยายก็นั่งโบกพัดให้หลานไป หลานสุดแสบก็ ตื่นเต้นกับรถสิบล้อบนถนน

…………………………………

ดีว่าเราเดินทางกันแต่เช้า ตอนรถเสียเพิ่งจะ 9.00 เห็นจะได้ แดดเลยไม่ร้อน

พอพ่อปอเปิดกระจกท้ายรถ ลมพัดโชยเลย ไม่มีแอร์ ก็ยังไม่ร้อน

เราก็ได้นำรถไปเข้าซ่อมกันที่ศูนย์ฟอร์ดสมุทรสงครามกันก่อน

เลยไปไม่ทันจุดนัดจอดเที่ยวกับทางทีมงานเค้า แต่ก็ตามไปทานข้าวกลางวันทัน

ระหว่างรอรถซ่อมเสร็จ ปรางนวลก็ได้ วิ่งเล่นที่ศูนย์ฯ พูดคุยกับพนักงานโดยทั่วหน้า

เข้าห้องน้ำ ดูน้ำพุ และบอกพี่ ๆ ที่ศูนย์ได้ว่า เธอกำลังจะไปดูหิ่งห้อย

…………………………………

พอรถเสร็จเราก็ออกเดินทางกันเลย เลยทำให้จุดจอดเที่ยวของเราที่แรก

เป็นตลาดน้ำอัมพวา ซึ่งเป็นจุดที่ 3 เห็นจะได้ของกลุ่มที่มาด้วยกัน

ปรางนวลตื่นตาตื่นใจมากค่ะ ที่ได้เห็นเรือมากมาย

และได้เห็นเรือหางยาว แล่นเสียงดังผ่านหน้าไปเยอะแยะเลย

อีกคนที่ตระการตา ก็คือคุณยายนั่นเอง อันนี้ก็น่าซื้อ อันนั้นก็น่ากิน อิอิ (แอบเม้าส์)

เดินได้ครึ่งทางเท่านั้นเองคะ .. ดูท้องฟ้าซิ ฝนลงแน่ ๆ ก็มีคุยกันว่า สงสัยต้องเดินจนกว่าฝนจะหยุด

พอเดินไปสักพัก เห็นท่าไม่ดี เลยหาที่หลบฝนก่อนดีกว่า

คุณยายซื้อกำไลข้อมือให้ปรางนวลอยู่ ข้าง ๆ ร้านเค้ามีที่ว่างนั่งได้ เราก็เลยนั่งหลบฝนกัน

ถัดจากที่นั่งหลบฝนเป็นร้านขายหมวก นั่งรอกันอยู่พักนึง เดินไปซื้อหมวกมาได้ใบนึง

ปรางใส่แล้วน่ารักดีเชียว .. เลยจับใส่หมวกถ่ายรูป รอฝนซา

อันนี้คุณแม่เอามือถือถ่าย อัพ Face book ตอนฝนตกนั่นหละ

ระหว่างฝนตก ได้สอนให้ปรางดูว่า เนี้ยดูซิ คุณลุงขับเรือเปียกฝนเลย

ทุกคนต้องรีบเก็บของหลบฝน เพราะมันงั้นข้าวของจะเปียก ขายไม่ได้ เสียหายหมด

แล้วก็ไม่มีใครเดินตากฝน โดยไม่กางร่ม หรือไม่ใส่เสื้อกันฝนด้วยนะ ไม่งั้นจะเป็นหวัด

หยุดอยู่เป็นชั่วโมงคะ พอฝนเริ่มซาเราก็ต้องออกเดินกันต่อแล้ว เพราะมีเวลาที่จะต้องนัดพบกลุ่มของเรา

เราก็เลยเริ่มเดินกันต่อ ด้วยการจับเด็กใส่ชุดกันฝน ที่มีขายอยู่แถว ๆ นั้น

หลังจากที่นั่งรอฝนอยู่นาน เห็นใครต่อใครใส่เสื้อกันฝน ปรางนวลก็อยากใส่มาก

พอได้ใส่ ดีใจ ตื่นเต้น สนุก ถูกใจ แม่ไม่รู้จะบรรยายด้วยคำไหนดี

ที่สำคัญ พอเดินไป ได้เอามือระน้ำฝนที่ไหลลงมาจากหลังคา โอ๊ย ! โซแฮปปี้

แม่กางร่มให้อีกชั้นนึงด้วยนะ ลูกใส่ชุดกันฝน ใส่หมวกอีกใบ แม่กางร่มอีกคัน

………………………………….

สิ่งที่แม่รู้สึกได้ นี่มันคือการได้เดินนอกบ้านขณะที่ฝนตก ครั้งแรกในชีวิตของลูกนิ

มันช่างน่าสนุกสนานมากสำหรับปรางนวลจริง ๆ ซึ่งก่อนหน้านี้แม่ยุ้ยมีไอเดียว่า

จะใส่ชุดกันฝนกันออกมาเล่นน้ำฝนพร้อมลูกด้วยซ้ำ แต่ว่า รอจังหวะดี ๆ ก่อน

ปรางนวลเดินร้องเพลงไปตลอดทางค่ะ .. เราก็รีบ ๆ เดินกัน

แต่ดูเสมือนว่าเวลาที่เธอก้าวขาแต่ละก้าวมันช่างสนุกจริง ๆ

เหยียบให้น้ำกระจาย เอามือปัดน้ำให้กระจาย เด็กเนาะ แค่นี้ก็สนุกแล้ว

………………………………….

ช่วงเวลานั้นทำให้ แม่ยุ้ยคิดได้ว่า

ประสบการณ์ที่มีค่าของลูก คือการที่เค้าได้พบ ได้ทำอะไรใหม่ ๆ แปลก ๆ

ถึงแม้มันจะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ หรือเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับผู้ใหญ่อย่างเรา

แต่มันช่างสนุกเหลือแสนสำหรับเด็ก ๆ

……………………………………

ค่ำคืนนั้น ปรางได้มีโอกาสเห็นหิ่งห้อยด้วย

ตามที่ใฝ่ฝันไว้จริง ๆ เด็กน้อยอยากเห็นหิ่งห้อยตัวจริง ๆ

ได้ไปเดินท่าน้ำ แล้วก็โบกมือบ๊ายบายเรือ ลำแล้วลำเล่า

ที่สนุกคือ คนในเรือก็โบกมือให้เธอกลับมา ทำให้เธอตื่นเต้นมากมาย

ยิ่งช่วงเวลาที่เธอเห็นไฟกระพริบของหิ่งห้อย ยิ่งทำให้เธอตาโต

ถึงแม้มันจะแค่หิ่งห้อยไม่กี่สิบตัว ที่ต้นลำพูในรีสอร์ท ตอนค่ำ ๆ หลังฝนตก

……………………………………..

เช้าออกสำรวจผีเสื้อได้อย่างแจ่มใสเลย

ดอกไม้มากมาย ผีเสื้อบินเต็มไปหมดเลย

วิ่งไปดูใกล้ๆ  ก็ไม่บินหนีด้วย แต่ผีเสื้อบินหนีเสียงกล้องแม่อ่ะ

……………………………………………

คืนนั้น ปรางนอนหลับ ไม่มีไข้ ไม่ป่วยใดใดเลยทั้งสิ้น

พ่อแม่และยายก็แอบลุ้นในใจอยู่นะแต่ไม่มีใครพูดอะไรกัน

พอพ้นทริปนี้ ขับรถกลับทุกคนพูดเหมือนกันว่า “ปรางไม่เป็นไรเลยนะเนี้ย”

ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นครั้งแรก วันที่ อนุบาลช้างเผือกจัดวันสงกรานต์

แล้วมีเล่นน้ำกันกับเด็ก ๆ และผู้ปกครองและคุณครู

ตอนนั้น ฉันก็คิดนะว่า ลูกต้องอยากเล่นมากแน่ ๆ

ใจนึงก็ห่วงกลัวว่าลูกจะไม่สบาย แต่ก็คิดว่า ให้เล่นนั่นหละดีแล้ว

ป่วยก็กินยาเอาหละกัน เพราะเวลาแบบนี้ มันไม่ได้มีบ่อย ๆ

แล้วพอได้เห็นสีหน้าของความสนุก ยิ่งมั่นใจเลยว่า แม่เลือกถูก

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน .. แม่ก็คิดแบบเดียวกัน แม่ให้ลูกเดินขณะฝนตก

เพราะคงไม่สามารถอยู่รอจนฝนหยุดได้สนิทแล้วไปต่อ

ด้วยว่ากลัวลูกเป็นหวัด แล้วเพิ่งหายป่วยออกจาก รพ. มา

ไม่เลย .. แม่กลับคิดว่า ไปเถอะ ปรางใส่ชุดกันฝน แม่ก็กางร่มให้

พอได้เห็นความสนุกของลูก ยิ่งตอบตัวเองเหมือนคราวก่อนว่าแม่เลือกถูก

…………………………………..

ประสบการณ์แบบนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นกับลูกได้ทุกวัน

บางทีการกลัวที่จะเปิดโลกของลูกให้กว้างขึ้น

ด้วยเหตุผลของการ กลัวการเจ็บป่วยนั้น มันก็เป็นการ วิตก

แม่อย่างฉันเคยตกอยู่ภายใต้การวิตกแบบนั้นมาแล้ว

วันนี้ แม่คนนี้เรียนรู้ที่จะให้ โลกใบใหญ่ ใบนี้สร้างภูมิต้านทานให้เด็กหญิงน้อยของแม่

ทั้งทางร่างกาย และ ทางจิตใจ ไปพร้อม ๆ กัน

…………………………………..

วันนี้ .. ความวิตกของแม่ลดลงเรื่อย ๆ

มีการเตรียมความพร้อม รับมือ มาแทนที่

แล้ววันนี้ ลูกของแม่ก็ทำให้แม่ มั่นใจมากขึ้น

ว่าการปรับเปลี่ยนวิธีการโอบอุ้มปรางนวลของแม่ แบบนี้

มันช่วยทำให้ลูกแม่แข็งแรงขึ้นเรื่อย ๆ ในทุก ๆ วัน

เพราะบ้านนี้ ออกกำลังกายกันน้อยมาก .. ทั้ง พ่อ ทั้งแม่และลูก

พอปรางหายป่วยดีก็เริ่มต้นกิจกรรมกันเลย

บรรยากาศที่กว้าง ๆ เขียว ๆ โล่ง ๆ ลมพัดโชยอย่างนี้ ชอบจริง ๆ

ก็ถือโอกาสเปิดห้องเรียนในสนามกว้าง กับลูกเลย

ปรางได้รู้จักแมงปอ สีสวย ที่จะต้องย่อง ๆ เข้าไปหาถึงจะไม่บินหนี

ถ้าอยากให้แมงปออยู่นิ่ง ๆ ลูกจะต้องไม่ส่งเสียงดัง

ในสวนรถไฟที่อุทยานผีเสื้อด้วยนะ .. ผีเสื้อไม่เยอะมาก แต่ก็มีให้เห็นพอให้เด็กตื่นเต้นได้

มาครั้งนี้น้องปรางซ้อนจักรยานพ่อปอ ดีดกระดิ่งสนุกสนานเลย

มาคราวหน้าแม่ตั้งใจจะให้ปรางปั่นจักรยานเอง .. ออกกำลังบ้าง

คราวนี้เลยใช้การวิ่ง เป็นการออกกำลังไปก่อน

ในสนามหญ้ามีเรื่องสอนลูกหลายต่อหลายเรื่องนะ

อย่างเรื่องแรกที่ตอนเจอแมงปอกับผีเสื้อคือ เราจะต้องไม่ส่งเสียงดัง

เพราะแมงปอกับผีเสื้อจะตกใจนะ ต้องค่อย ๆ เดิน ค่อย ๆ พูด

อีกเรื่องคือ .. สอนให้ลูกดูมดเดิน แล้วก็สอนต่อไปว่า

อย่าเหยียบมดนะลูกนะ เดี๋ยวมดจะเจ็บ กลับไปหาแม่ที่บ้านไม่ได้

ก็จะมีทั้งมดตัวใหญ่และมดตัวเล็ก เวลาเห็นมด อย่าไปบี้เค้า อย่าไปเหยียบเค้า

เพราะถ้าเค้าเจ็บ เค้าจะกัดเราได้นะ โดยเฉพาะมดตัวใหญ่จะกัดเจ็บมาก

ปรางก็นั่งดูมดอย่างตื่นตาตื่นใจ แถมมดเดินเป็นแถวอีก

สงสัยแม่มดต้องร้องเพลงเข้าแถวเหมือนครูหมีแน่ ๆ เลย อิอิ

ลั้นลาสุดๆ  เลยหละคะ เมื่อเจอที่กว้าง ไม่รู้เพราะบ้านแคบรึเปล่า

เจอดอกไม้สีต่างๆ  ก็สอนเรื่องสีได้อีก และก็สอนให้ไม่เด็ดดอกไม้เพิ่มได้อีก

เพราะคนที่มาถึงทีหลังเราจะไม่ได้เห็นดอกไม้สวย ๆ เหมือนเรานะ

พอได้วิ่ง ยกแข้งยกขา .. นี่หละจะได้พัฒนาตามที่่ครูเค้าแนะนำมา

เรื่องหน้าเป็นทะเล้นเนี้ยไม่มีเหมือนใครจริง ๆ ปรางนวลของแม่เนี้ย

ในสวนรถไฟมีศูนย์จราจรจำลองด้วยนะ แต่ไม่ได้เข้าไปหรอก แค่ถ่ายรูปข้างหน้าเอง

แวะสนามเด็กเล่นด้วยนะ .. เด็กสนุกมากเลยวันนี้

ไว้คราวหน้าชวนแม่ ๆ ห้องต้นน้ำมาปิคนิคที่สวนรถไฟกันบ้างดีกว่า

จะได้สานสัมพันธ์นอกห้องเรียนกันได้ ไว้ไปชวนหัวหน้าแก๊งค์ก่อน

ฟังไม่ผิดหรอกค่ะ ทำการบ้านส่งครู อิอิ

ด้วยว่า เรากำลังจะมีกิจกรรมวันแม่กันที่ ร.ร.อนุบาลช้างเผือก

คุณแม่ได้โจทย์ให้ช่วยกันคิดกิจกรรมวันแม่

ว่าจะให้เด็ก ๆ ทำอะไรกัน ปีที่แล้วเค้าล้างเท้าให้แม่กัน

ปีนี้ แม่ยุ้ยเสนอว่า ให้เด็ก ๆ ร้องเพลงให้แม่

โดยเสมอเพลง เก็บดวงดาว ของคุณยายแม่ชีน้อย (เสถียรธรรมสถาน)

เนื้อเพลงสั้น ๆ  ร้องไม่ยาก ตามแนวเพลงเด็ก

เก็บดวงดาวมาแต่ง ผม เก็บหมอกลม ลงกระออม
เก็บ แผ่นฟ้าทำผ้าอ้อม เก็บไม้หอมล้อมเปลดี
เก็บ ความรักจากคนทั้งหล้า เก็บเมตตาไว้ที่นี่
เก็บ ไมตรีที่โลกมี เก็บสิ่งดีไว้ในใจ
เก็บ ทุกสิ่งไว้ให้ลูก แม่ซ่อนปลูกเอาไว้ให้
แม่ เก็บฝันถึงวันไกล ยอดดวงใจเป็นคนดี

แล้วก็ให้เด็ก ๆ ทำดอกมะลิให้คุณแม่

ด้วยการเสียบดอกมะลิกับก้านมะพร้าว แล้วก็ปักในแก้วใส่ทราย

ไรเงี้ยอ่ะคะ นี่คือไอเดียที่แม่ยุ้ยเสนอไป เดี๋ยวรอดูว่าแม่ๆ ว่าไง

……………….

แล้วก็มีต้องแสดงนิทานอีกหนึ่งเรื่องให้ลูกดู

เนี้ยค่ะ แม่ยุ้ยก็เสนอเรื่องแม่จ๊ะแม่จ๋า

เลยโพสต์เรื่องราวให้แม่ ๆคนอื่นมาดูว่ามันเป็นแบบนี้คะ

ตื่นเต้นเหมือนกันนะเนี้ย .. จะได้ไปงานวันแม่ครั้งแรกในชีวิตกะเค้าแล้ว

ทีแรกยังนึกว่าจะลางานไปได้ป่าวเนี้ย

แม่ตู่บอกว่า.. ไม่มาลูกเสียใจนะ

เออวุ้ย..มันแต่คิดว่าหยุดงานมา 10 วัน จะหยุดอีกเค้าจะไล่ออกไหมเนี้ย

เอาเนาะ คิดซะว่า .. รักษาหัวใจลูก ปล่อยให้เจ้านายบ่นไปอีกสักวัน

จะเป็นไรไป เอิ๊กกกกก

ก็วันที่ต้องไปทำกิจกรรม My Job My Dream นั่นหละคะ

จะบอกว่า กว่าจะคิดกันออกว่า จะเตรียมอะไรให้เด็ก ๆ เข้าใจได้ว่า

โปรแกรมเมอร์ทำอะไรกัน ?  เล่นเอาแม่ยุ้ยตะแคงคิด นอนคิด ตีลังกาคิด

สรุปเนื้อหาได้มาแบบนี้นะคะ .. เล่าเนื้อหาก่อน

เดี๋ยวจะเล่าพร้อมๆ กันไปเลยว่าว่า วันจริงเป็นอีท่าไหนอีกทีนะ

…………………………..

เริ่มต้นจาก ถามเด็ก ๆ ว่า ใครรู้จักคอมพิวเตอร์บ้างค่ะ

จากนั้นก็ ถามว่าบ้านใครมีคอมพิวเตอร์บ้าง

คำถามนี้ แย่งกันตอบล้านแปดเลยค่ะ ยกมือกันเพียบ

แล้วเด็กก็รู้จักคอมพิวเตอร์กันหมดนะ มีกันหมดทุกบ้านเลย

ก่อนจะปูเข้าเนื้อหาว่า คอมพิวเตอร์ มีขนาด เล็ก กลาง ใหญ่

แอบสังเกตมาจากปรางนวล เด็ก ๆ วัยนี้จะรู้ขนาด เล็ก กลาง ใหญ่

แม่ยุ้ยก็เลยเทียบให้เด็ก ๆ เห็นว่า คอมพิวเตอร์ขนาดเล็ก เหมือนเด็ก ๆ

แล้วก็ ขนาดกลางเหมือนผู้ใหญ่หนึ่งคนทำงานอยู่

ส่วนขนาดใหญ่มาก ก็เหมือนผู้ใหญ่หลาย  ๆ คนช่วยกันทำงาน

แล้วไงรู้ไหมค่ะ มีเด็กห้องนึง บอกว่า นี่ไม่ใช่คอมพิวเตอร์ใหญ่หรอกครับ

นี่มัน “ตู้เสื้อผ้า”  คือว่า ลูกค้าของคุณแม่ก็ยังบอกเลยลูกเอ๊ย ว่า เหมือน กร๊ากกก

ที่เจ๋งที่สุดสำหรับช่วงนี้ คือมีน้องอนุบาล 2 คนนึง เด็กผู้ชาย น่ารักเชียว

ผมหน้าม้าด้วยนะ ชื่อน้องต้น ถ้าจำไม่ผิด ทำให้แม่ยุ้ยประทับใจมาก

ชี้นิ้วแล้วบอกว่า คอมแบบเนี้ย เค้าเรียกกว่า แล็ปท็อป

อึ้งครับพี่น้อง !!! เด็กอนุบาลสองรู้จัก แล็ปท็อป โอ้มายกอด สุดยอดครับลูก

แล้วก็มีเพื่อนลุกมาช่วยอธิบายด้วยนะว่า มันแบกไปไหนมาไหนก็ได้ ใส่หลังไป

ไงหละ .. อนุบาลช้างเผือก ธรรมดาที่ไหน แบกคอมพิวเตอร์ใส่หลังกัน

………………………………..

จากนั้นก็ถามเด็กๆ  ว่าใครอยากเห็นสมองของคอมพิวเตอร์บ้างคะ

คอมพิวเตอร์ทำงานได้ เพราะมีสมอง เด็ก ๆ คะ สมองของเด็ก ๆ อยู่ตรงไหน

เด็ก ๆ ก็จับที่หัวกันใหญ่เลย ว่าสมองอยู่ที่หัว ดีนะไม่มีใครจับพุง อิอิ

เด็ก ๆ อยากเห็นสมองคอมพิวเตอร์กันใหญ่เลย

แล้วก็มีคำถามจากหนุ่มน้อย เสียงใสว่า “ทำไมคอมพิวเตอร์ ชอบนอน ไม่ยอมยืน”

เล่าเอาแม่ยุ้ย ต้องทำหน้ามึน แล้วเปลี่ยนเรื่องไป พร้อมคำตอบว่า

คอมพิวเตอร์มันก็ตั้งอยู่แบบนี้หละคะลูก .. ตอบมากกว่านี้ไม่ได้แระ แม่มึน

ทีนี้ก็เลยถามเด็ก ๆ ต่อว่า เด็ก ๆ รู้ไหมว่า คอมพิวเตอร์ทำงานได้ยังไง

เพราะมันมีสมองเหมือนเรานั่นเอง ในสมองก็จะมีคำสั่งมากมาย

ซึ่ง คนสั่งให้คอมพิวเตอร์ทำงานได้ คือ “โปรแกรมเมอร์”

ไหนเด็ก ๆ ลองบอกคุณแม่ซิว่า คอมพิวเตอร์ทำอะไรได้บ้างลูก

ได้คำตอบมา 90% ตามกระแสนิยมชัดเจนมากว่า เล่นเกมส์

และอีก 10% คือดูการ์ตูนต่าง ๆ นานา และดูหนัง

อีกประปรายคือ เอาไว้เปิดรูปดูที่ถ่ายมาแล้วจากกล้อง (นี่คำอธิบายเด็กเลยนะ)

ที่นี่แม่ยุ้ยก็เลยบอกว่า นี่ ๆ คุณแม่มีอะไรจะให้ดู ตาคุณแม่ตอบบ้างนะ

ว่าคอมพิวเตอร์ทำอะไรได้บ้าง เลยเริ่มจาก

1. รถไฟฟ้า รถใต้ดิน เด็ก ๆ รู้ไหมค่ะว่า คอมพิวเตอร์ขับรถไฟฟ้า รถใต้ดิน

มาทันควันเลยค่ะ ไม่ใช่ !! มีคนขับคอยพูดไมค์อยู่นะครับ

ไงหละ !! ใครว่าสอนเด็กเป็นเรื่องหมู ๆ  ก็ต้องตอบกันไปค่ะ

ว่า คุณคนที่คอยพูด จะเป็นคนคอยกดปุ่ม ปิดประตูเปิดประตูนะคะ

คอยดูว่า ผู้โดยสารขึ้นและลงหมดรึยัง และก็คอยพูดเสียงหล่อ ๆ อยู่ในรถ

แต่คอมพิวเตอร์จะเป็นคนบอกว่า สถานีนี้หยุดแล้วนะ พอรถออกก็ให้วิ่งต่อ

และจะไปหยุดที่สถานีตรงหน้า คอมพิวเตอร์จะควบคุมทั้งหมด ไม่ให้รถไฟฟ้าชนกัน

แม่ยุ้ยต้องมีทางออก โดยการถามว่า ใครเคยขึ้นรถไฟฟ้าบ้างค่ะ ?

พอเด็กเริ่มอยากพูด อยากตอบ ก็ลืม ไปแล้วว่า รถไฟฟ้ามีคนขับ 555

2. ยานอวกาศ  พอเห็นรูปยานอวกาศ เด็ก ๆ ก็ตื่นตาตื่นใจมากมาย

ทีนี้เลยต้องรีบเล่าเลย เอาเล่าแบบตื่นตาตื่นใจ ก็บอกว่า คอมพิวเตอร์

คอยนับถอยหลังให้จรวดออกเดินทาง แล้วเราก็นับถอยหลังพร้อมกะเด็ก ๆ

5 4 3 2 1 .. อ่า ผ่านไปได้แล้วอีกหนึ่งหัวข้อ

3. หุ่นยนต์ อันนี้ถือว่าเป็น จุดเด่นที่สุดของแม่ยุ้ยเลย

พอเปิดรูปหุ่นยนต์มา เด็ก ๆ เริ่มสนใจ และก็หนุ่มน้อยแล็ปท็อปก็พูดเสียงดัง

ขึ้นมาว่า นั่น “อะ-ซิ-โม่”  โห หนุ่มน้อยคนนี้สร้างความอึ้งให้แม่ยุ้ยอีกรอบ

ในขณะที่เพื่อน ๆ พูดถึงการ์ตูนบาร์บี้ เบ็นเท็น  ไงหละสุดยอด

แล้วแม่ยุ้ยก็เล่าว่า คอมพิวเตอร์สั่งงานให้หุ่นยนต์ทำงาน

และโปรแกรมเมอร์ก็สั่งคอมพิวเตอร์อีกที เด็ก ๆ ว่าโปรแกรมเมอร์เก่งไหม ?

ใครอยากเจอโปรแกรมเมอร์คนเก่งบ้าง คุณแม่พามาด้วยนะ

ก็ให้คุณพ่อปอ กะคุณพ่อน้องมิว ออกมายิ้มหวาน ๆ ทักทายเด็ก ๆ

แล้วก็บอกเด็ก ๆ ว่า คุณแม่มีอะไรให้ดูอีกด้วย

พอเปิดคลิปวีดีโออันนี้ .. เด็กเหมือนถูกมนต์สะกด

เผื่อใครอยากดู ลองคลิกที่นี่จะคะ พี่หุ่นยนต์

แล้วพอจบ ก็มีการขอดูแล้วขอดูอีกกัน

ระหว่างนั้นก็มีการแทรกการสอนไปบ้าง ว่าพี่หุ่นยนต์ไม่วิ่ง ค่อย ๆ เดิน

สิ่งหนึ่งที่ได้จากครั้งนี้คือวิธีทำให้เด็ก ๆ เงียบเสียง

เมื่อทุกคนแย่งกันพูดเป็นนกกระจอกแตกรัง สามสิบแปดรังพร้อมกัน

คุณครูคนนึง ร้องเพลงขึ้นมา พร้อมทำท่าประกอบ

เด็ก ๆ ค่อย ๆ เงียบและร้องเพลงตามคุณครู จนทุกคนมาร้องเพลง

พอเพลงจบ ก็เริ่มให้แม่ยุ้ยพูดใหมอีกรอบ

ไม่งั้นไม่รู้จะทำไงให้เด็กเงียบ ..

สุดท้ายพอดูพี่หุ่นยนต์จบ แม่ยุ้ยก็ถามเด็ก ๆ ว่า ถ้าสั่งพี่หุ่นยนต์ได้

อยากให้พี่หุ่นยนต์ทำอะไรให้กันบ้างค่ะ

อยากให้พี่หุ่นยนต์รดน้ำต้นไม้ให้

อยากให้พี่หุ่นยนต์ป้อนข้าว

อยากให้พี่หุ่นยนต์ไปเก็บของให้

อยากให้พี่หุ่นยนต์อาบน้ำให้

…………………………………….

เด็ก ๆ เค้ามีจินตนาการของเค้านะ ยังคุยกะครูอั๋นหลังเสร็จกิจกรรมว่า

เราจะทำยังไง เพื่อจะรักษาจินตนาการของเด็ก ๆ ไว้ให้นาน ๆ

คงจะต้องเริ่มต้นจาก “ครอบครัว” ให้โอกาสที่จะให้ลูกได้ใช้จินตนาการ

และทำให้ลูกรู้ว่า มันเป็นสิ่งที่ดี ไม่ใช่เรื่องเพ้อเจ้อ ไร้สาระ

เราคงจะต้องเลี้ยงลูกกันด้วย สายตาของผู้ใหญ่ แต่ใช้หัวใจเด็ก เลี้ยงลูก

ปล. ให้ดูว่า แม่ยุ้ยหัวยุ่งเหยิง เหมือนเดิม ไม่มีเปลี่ยนแปลง อิอิ

รู้สึกว่าจะสองตัวนะ กว่าคุณยายจะเรียกแม่ยุ้ยกะน้องปรางมาดู

เจ้าหนอนตัวหนึ่งก็ขาดเป็นสองท่อนไปเสียแล้ว .. เหลือตัวเล็กอีกตัว

แม่ยุ้ยเลยทำการขอชีวิตเจ้าหนอนตัวเล็กนี้จากคุณยายมา

แล้วก็บอกน้องปรางว่า เราจะเลี้ยงหนอนกันนะลูก

เฮ้ย !! ปรางนวลตาโตมาก คุณแม่หนอนนี้เราจะเลี้ยงเหรอคะ

เด็กที่วิ่งเล่นแถว ๆ บ้านก็มาล้อมวงดูเจ้าหนอนตัวเขียวกันใหญ่เลย

……………………………….

คุณแม่ก็เลยถือโอกาสเล่าให้เด็กๆ ฟังว่า

เจ้าหนอนแก้วตัวเขียวนี้จะกลายเป็นดักแด้ และจะกลายเป็นผีเสื้อนะลูก

เด๊๋ยวเราจะลองเลี้ยงหนอนเผื่อดูกันซิว่า มันจะเป็นผีเสื้อจริง ๆ รึเปล่า

ทุกที ..แม่ยุ้ยเนี้ย ช่างกล้าจริ๊ง จริง เช็ครึยังว่าหนอนแบบนี้มันจะกลายเป็นอะไร

เกิดมันกลายเป็น ตัวประหลาดขึ้นมาจะบอกลูกว่ายังไงหว่าเนี้ย

แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว เอาวุ้ย ลองดู

เด็กหญิงปรางคอยเอาใบไม้ให้เจ้าหนอนทุกวัน

และเจ้าหนอนก็่ช่วยคุณแม่ได้เยอะเลยนะ เวลาจะปลุกน้องปรางตื่นนอน

ไปปรางลูก เราไปดูเจ้าหนอนกันซิ ว่าเป็นผีเสื้อรึยังน๊า

โอ๊ย !! ลุกได้ไว เรียกเมื่อไหร่ ลุก ณ บัดนาว อิอิ

ใช้เวลาเป็นสัปดาห์เหมือนกันนะ เจ้าหนอนถึงกลายเป็นดักแด้

พอช่วงเป็นดักแด้เนี้ยถ่ายรูปยากแระ กระป๋องเฉาก๊วยที่คุณยายให้เอามาใส่มันขุ่น

คือคุณยายน่ะ เป็นคนที่คอยบอกตลอดว่า มันจะเป็นผีเสื้อจริงเหรอ ? ไม่มั้ง ?

ก็จะมีแต่คุณพ่อเนี้ยหละ ที่เป็นกองสนับสนุนของแม่ ที่ดีเสมอ

แม่เองก็มั่นใจขึ้น หลังจากคืนที่เก็บเจ้าหนอนมา รีบไปหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตเลยว่า

หนอนเป็นผีเสื้อแน่ ๆ เพียงแต่ว่าจะเป็นผีเสื้อประเภทไหนเท่านั้นเอง

ตอนเป็นดักแด้เนี้ยนานจัง .. แล้วพอดักแด้เริ่มสีเข้มขึ้นเรื่อย ๆ จนเป็นสีดำ

เราก็ได้ผีเสื้อมาจริง ๆ ด้วย ทุกคนตื่นเต้นกันใหญ่ ดูท่าทางแม่จะตื่นเต้นกว่าลูก

น่าจะเป็นผีเสื้อกลางคืนนะ .. แต่ไงก็เป็นผีเสื้อหละ butterfly เหมือนกัน เนาะ ๆ

นี่ก็สอนลูกให้เฝ้ารอดูได้อยู่หลายสัปดาห์ทีเดียว .. ใครหยิบป๋องผีเสื้อไม่ได้เลยนะ

น้องปรางจะต้องบอกว่า ระวังนะ เดี๋ยวผีเสื้อเวียนหัว ห้ามหยิบ !!

แล้วสุดท้าย คุณแม่ก็ให้น้องปรางเอาผีเสื้อไปปล่อยที่หน้าบ้าน พร้อมพี่ปลื้ม

เด็กสองคนเค้าคุยกันด้วยนะ เรื่องผีเสื้อ

น้องปราง : พี่ปลื้ม นี่ไงผีเสื้อ อัดเตอร์ฟายของน้องปราง

พี่ปลื้ม : ไหน ๆ ดูซิ พี่ปลื้มก็มีแมงสาบตัวใหญ่ ๆ ด้วยในบ้าน

น้องปราง : นี่มันเป็นหนอน แล้วมันก็เป็นผีเสื้อนะ

พี่ปลื้ม : พี่ปลื้มก็มีมดเยอะแยะเลยในบ้าน

ตกลง เค้าคุยกันรู้เรื่องนะ สองคนเนี้ย ..