My Daily Life My Daily Thought » Home School by Yui

เล่นน้ำ@บ้านนา

Yui — Tue, 19 Apr 2011 13:19:13 +0000

ปรางไม่ได้ลงสระว่ายน้ำเสียนานเลยทีเดียว

เพราะช่วงต้นปี ป่วยติด ๆ กัน บวกกับสระว่ายน้ำที่หมู่บ้านมีปัญหา

เลยอดเล่นไปนานเลย เป็นปีเห็นจะได้แล้วหละ

ระยะเวลาที่ห่างหายไปไม่ใช่อุปสรรคเลย

ไม่กลัวน้ำเลย หรือว่าลูกแม่ฉีดยาครบแล้วเลยไม่กลัว อิอิ

ลงสระใหญ่ก็ไม่กลัว พ่อพาลอยตัวไปรอบสระเลย

ลอยตัวคนเดียวแบบไม่มีพ่อจับก็สามารถทำได้

แม่ว่าแบบนี้ แม่ควรหาสระว่ายน้ำให้ปรางว่ายประจำแล้วหละ

และอาจจะขยายผลไปถึงการลองไปลงเรียนว่ายน้ำท่าจะดีนะเนี่ย

เพื่อนเล่นน้ำตัวกลมอย่างพี่ต้นว่าน คงทำให้สระน้ำสนุกขึ้นเยอะ

ช่วงนี้สังเกตได้ว่า ปรางนวลของแม่ดูสดใสขึ้น

สู้แดด ทนฝน ได้ดีขึ้นเยอะมาก เรียกได้ว่าหลายคนออกปากทักกันเลยทีเดียว

แม่เองก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน ซึ่งน่าจะเกิดจาก

การปล่อยให้ร่างกายได้ทำงานตามสภาพปกติ และได้รับการดูแลในเรื่องที่จำเป็น

ปล่อยให้เจอแดด เจอฝนบ้าง และก็ได้อาหารเยอะขึ้นจากการฝึกวินัยในการกิน

ถือว่า .. ช่วงนี้โอเคขึ้นเยอะเลยทีเดียว

………………………………….

ทริปนี้ในภาคกีฬาปรางได้ออกกำลังกายในสระน้ำ

เล่นน้ำและเรียนรู้การอยู่ในกติกาว่าถึงเวลาเลิก ก็ต้องขึ้น

รอบนี้เล่นน้ำเช้าเย็นเลยนะ เรียกได้ว่า เล่นซะคุ้มเลยทีเดียว

แม่เองก็มีแอบวางใจไว้ห่าง ๆ ว่า เอาน่า เล่นให้คุ้ม ตัวร้อนก็ค่อยว่ากัน

แล้วสุดท้ายก็คิดถูกที่ ถอดอาการกังวลไว้ก่อน

เพราะลูกได้สนุกสนานและได้เรียนรู้มากกว่าที่เราจะกังวลเพียงเพราะกลัวเค้าจะป่วย

ตอนนี้เรียกได้ว่า แม่ทำใจวางกังวลเรื่องการป่วยของปรางได้เยอะขึ้นมาก

แล้วก็กำลังจะค่อย ๆ วางไปทีละเรื่องสองเรื่อง

เพื่อที่จะสร้างภูมิชีวิตให้ลูกเพิ่มขึ้น ซึ่งต้องสวนทางกับการเป็นห่วงเกินจำเป็นของแม่

ลองดูกันสักตั้ง ว่าลูกจะดีขึ้นเพราะแม่กังวลน้อยลงได้ขนาดไหน

เด็กผจญภัย@บ้านนา ภาคศึกษาธรรมชาติ

Yui — Mon, 11 Apr 2011 02:52:35 +0000

เพื่อนแม่ที่บริษัทจัดไปเที่ยวพร้อมกันประจำปี

งวดนี้เราเลยได้ไปเพราะปรางโตพอจะตะลอนทัีวร์ได้แล้ว

ทริปนี้เราไปกันที่บ้านนารีสอร์ท อ.บ้านนา จ.นครนายก

ขับรถไม่ไกล ห้องพักไม่แพงคืนละพันกว่าบาท

ทุกอย่างลงตัว เราก็เลยขนกันไปหมดบ้านเลย

เมื่อไปถึงก่อนคนอื่น ปรางเลยได้ออกสำรวจพื้นที่พร้อมแม่

ดูหน้าตาเด็กขณะเดินทางซิ .. แบบว่า ยังดูง่วงนอน แต่พอลงรถเท่านั้นหละ

แวะทานอาหารกันที่ร้านไก่ย่างชื่อดัง แต่ดันจำชื่อไม่ได้ กินมันอย่างเดียวซิน่าเรา

นี่เรียกได้ว่าเพื่อนซี้ปรางเลย โบว์เบลของปรางเค้า

จากเพื่อนแม่ แปลงร่างเป็นเพื่อนลูกไปแล้ว

สำหรับรีสอร์ทนี้ เด็กน้อยของเราได้สำรวจอะไรมากมายเริ่มจาก

ของเล่นโปรดประจำทริปนี้เลย ลูกยางนา

โยนขึ้นฟ้าแล้วมันจะหมุน ๆ ติ้ว ๆ ลงมาที่พื้น

แม่ยุ้ยเก็บจากรีสอร์ทกลับมาบ้านถุงนึง ตั้งใจว่าจะเล่นกับเด็กแถวบ้าน

สร้อยดอกไม้ แม่ร้อยให้เล่น แล้วก็เล่าด้วยนะว่า

สมัยแม่เป็นเด็กนะ ไม่มีของเ่ล่นแบบปรางหรอกลูก

แม่เด็กบ้านนอก เล่นแบบเนี้ยทั้งนั้นเลยลูก คุณยายไม่มีตังค์ซื้อของเล่นให้

แม่ก็เล่นใบไม้ ดอกไม้ แบบนี้ก็สนุกได้นะ

แล้วเราก็ชวนคุณยายปลูกดอกเข็มที่บ้านกัน

ปีหน้าไหว้ครูจะได้ไม่ต้องไปเสียเงินซื้อ วันหยุดหาเวลาไปซื้อดอกเข็มมาปลูกกันดีกว่า

เราพากันดูบ้านของแมลงด้วย แม่ก็เล่าใ้ห้ฟังว่า ทุกคนมีบ้าน

บ้านของมดก็มี บ้านของแมลงก็มี เหมือนเรามีบ้าน

เวลาเจอบ้านของใคร ก็อย่าไปเีหยียบบ้านเค้านะลูกนะ เดี๋ยวเค้าไม่มีบ้านอยู่

เราเริ่มออกเดินไปรอบ ๆ บ้านพัก เจอใบไม้ใบใหญ่มาก

ปรางตื่นเต้นใหญ่เลย ไม่เคยเห็นใบใหญ่ขนาดนี้

เราพยายามจะเทียบกันว่า ใบไม้ใหญ่ขนาดไหน ใหญ่เท่ากับอะไรในตัวปรางบ้างลูก

ได้คำตอบว่า ใหญ่เท่าเสื้อ ของปรางเลยคุณแม่

แม่เลยบอกว่า รู้ไหมใบไม้ใหญ่ทำอะไรได้บ้าง นี่ไงลูก เราเอามาบังแดดได้ด้วย

ปรางบอกว่าเอามาปิดหน้าได้ด้วยคุณแม่ .. สงสัยอายแผลที่หน้าบาก

ดอกไม้แปลก ๆ ที่เราไม่เคยเห็นแถวบ้านมีมากมายเลย

ลูกมังคุด เป็นอีกสิ่งตื่นเต้นสำหรับเราสองคนแม่ลูก

เพราะแม่ไม่คิดว่าจะได้มาเจอ ส่วนลูกก็ไม่รู้ว่ามังคุดเป็นแบบนี้

เลยได้สอนกันไปว่า ก่อนมังคุดจะเป็นลูกสีม่วงใหญ่ ๆ ตอนลูกมันเล็ก ๆ ยังเด็กก็เป็นสีเขียวแบบนี้ก่อน

ปรางเลยเที่ยวไปบอกใครต่อใครว่า มังคุดมันต้องเป็นสีเขียวก่อนจะเป็นสีม่วงนะ

นี่แม่ตื่นเต้นกว่า เพราะแม่ชอบกิน อิอิ

ปรางไม่เคยเห็นทุเรียนที่ติดอยู่บนต้น ตื่นเต้นใหญ่

เห็นแต่อยู่บนแผงในตลาดแล้วทั้งสิ้น

พอมาเจอต้นนี้ ปรางเรียกแม่ดูเสียงดังเลย

คุณแม่ นี่ก็ทุเรียน แต่มีหนามนิดหน่อย

เลยได้บันทึกข้อมูลใหม่ให้ไปว่า อันนี้เรียกขนุนลูกเอ๊ย

ปรางก็ได้นั่งดูมดเดินเข้าแถวแล้วก็ร้องเพลงไปด้วย

มดมันตัวนิดเีดียว มันมีเรี่ยวแรง มันไม่เดินแซง มีระเบียบวินัย

มันเดินแถวตรง ขนข้าวของกันใหญ่ ขนมชิ้นใหญ่เก็บเอาไว้ในรัง

ได้เห็นหมดเลย มดแดงตัวใหญ่ ตัวเล็ก มดดำ

ขาดไปอย่าง แม่หาบ้านมดให้ดูไม่ได้

อีกหนึ่งความมั่นใจของลูกสาวอิฉันค่ะ

คุณแม่ นี่ไงมีต้นองุ่นด้วย – -”

คือแม่ต้องหันไปหาคุณยายแล้วถามเพื่อความชัวร์ก่อนว่า มันคือต้นอะไร

ได้คำตอบว่า ต้นมะไฟ ปรางรีบบอกเลยว่า ก็เค้าคิดว่า องุ่นนินา

ที่นี่มีต้นไม้ต้นใหญ่ ๆ เยอะอยู่ ลูกเลยได้เดินดูโน้นดูนี่

เีรียกได้ว่า ทริปนี้ได้หลายด้านเลยสำหรับการสอนลูก

ครึ่งวันแรก เราก็พากันผจญภัยรอบบ้านสำรวจกัน

ปรางตื่นเต้นกับใบไม้สีแดงด้วย เห็นใบไม้เป็นสีแดงถามใหญ่เลยว่าำทำไมเป็นแบบนี้

แม่ถ่ายรูปไม่ทันเลยไม่มีรูปเลย

นี่วันนี้บอกเด็กน้อยไว้ว่า ให้วาดรูปสิ่งที่เราเห็นกันไว้นะลูกนะ

ไม่รู้จะได้เรื่องไหม ไม่งั้นวันหยุดแม่จะพาวาดพร้อมกัน

เพื่อเป็นการบันทึกเรื่องราวที่เราไปเที่ยวด้วยกันมา

ไม่ว่าจะที่ไหน ๆ ก็เป็นห้องเรียนสำหรับลูกได้เสมอ

แม่บ้านตัวจิ๋ว

Yui — Wed, 06 Oct 2010 04:40:14 +0000

ถ้าใครติดตามชีวิตแม่ลูกคู่นี้ ผ่าน Facebook ด้วยก็จะเห็นว่า

พักนี้เริ่มมีภาพของเด็กหญิงปรางนวล ช่วยงานบ้านออกอากาศ

ซึ่งจริง ๆ แล้ว แม่ยุ้ยได้รับความช่วยเหลือจากพี่ปรางมาโดยตลอด

สำหรับเรื่องงานบ้าน และอื่น ๆ อีกมากมาย โดยเฉพาะช่วงนี้

อะไรก็อยากช่วยไปหมดเลยคะ

……………………………..

ถูบ้าน กวาดบ้าน อันนี้ช่วยกันทุกวีคอยู่แล้ว

เพราะถ้าไม่ยอมให้ช่วย แม่ก็จะทำไม่ได้

เพราะจะมีหน่วยแทรกแซงและโจมตีอยู่ตลอด

พอเปลี่ยนเป็นการให้ช่วย เออเนาะ ช้าหน่อย เลอะหน่อย

แต่ก็ได้ประโยชน์เหมือนกัน

อย่างน้อย ๆ ลูกก็รู้จักช่วยเหลือ ได้หยิบได้จับ

พัฒนากล้ามเนื้อมัดเล็กมันใหญ่ มัดน้อย มัดโตไปด้วย

นี่ภาพตัวอย่างเพียงบางส่วน ตอนที่ช่วยแม่ล้างโรงรถ

รองเท้าที่เห็นเข้าแถวกันนั่นก็ฝีมือพี่ปรางเค้านะคะเนี้ย

แม่เองก็ค่อย ๆ บอก ขั้นตอนไปให้เค้ารับคำสั่งทีละอย่าง

แล้วก็ทำร่วมกัน ได้เรื่องรู้จักทำตามคำสั่งได้อีกอย่าง

และทุกอย่างจะสนุกขึ้นเมื่อมี ฟองจากผงซักฟอก

แม่ก็ไม่ได้ห้ามนะ จากที่แรกก็หวั่น ๆ ว่ามันจะกัดมือลูกรึเปล่า

ตอนนี้เปลี่ยนแนวทาง หาวิธีที่ป้องกันเค้าได้ดีกว่า

นี่ก็ใส่รองเท้าบู๊ทกันเลยทีเดียว เรียกว่าไม่ได้โดนผงซักฟอกหรอก

แต่ได้ทำกิจกรรมที่มีผงซักฟอกรู้สึกว่าจะภูมิใจน่าดู

หรือว่าถ้าเป็นล้างมุ้งลวด คุณแม่ก็เปลี่ยนเป็นใช้น้ำยา้ล้างจานแทน

เผื่อว่าลูกโดนมันก็จะได้ไม่เป็นไร

เพราะปรางเค้าล้างจานด้วย จาน แก้วน้ำ ของเค้าเอง ก็ให้เค้าล้างเอง

……………………………….

หนีบถุงเท้า กางเกงในของเค้าตากเอง ก็ให้เค้าทำ

โอ๊ย !! พราวสุด ๆ อ่ะคะตอนทำ

แล้วยิ่งแม่ชม โห !! หูตาเป็นประกาย

ทีนี้หละคะ จ้องไว้เลย แม่ตากผ้า เธอรีบมาช่วย

ยิ่งแม่ไปอบรมครูพบมา รู้จักวิธีชมที่ได้ผล

ตอนนี้ .. เห็นได้ชัดว่ามันได้ผลจริง ๆ

…………………………………….

บางทีงานบ้านก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมาห้ามเด็กนะ

ในความคิดแม่อย่างเรา ให้เค้าได้ช่วยไปเรื่อย ๆ

ซึมซับไปทีละนิดละหน่อย แล้วก็ค่อย ๆ ให้เค้าทำอะไรได้เอง

ตอนนี้ เรื่องง่าย ๆ ก็ให้ลูกทำเองทุกวัน

เช่น ถอดเสื้อผ้าแล้วเอาไปใส่ตระกร้าเตรียมซักของตัวเอง

จะอาบน้ำเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเอง ถือไปที่ห้องน้ำ

กินข้าวแล้วเดินเอาจานไปเก็บเองที่ครัว

………………………………………….

การที่ลูกได้ทำอะไรแบบนี้ มันยิ่งทำให้เค้ารู้สึกว่า

เราไว้วางใจเค้า เป็นแรงจูงใจด้านบวก

นี่ลองให้ถือไ่ข่จากตู้เย็นมาให้แม่ที่ครัว

โอ๊ย !! เล่าไปทั่วเลยว่า พี่ปรางถือไข่ให้คุณแม่ได้

พี่ปรางระวัง ไม่แตกด้วยนะ

เล่าไปสามสิบแปดตลบเลยอ่ะ

นี่ก็อีกเทคนิคดี ๆ จากครูอั๋นอีกเช่นกัน

…………………………………………

อัพให้หายคิดถึงนะคะช่วยนี้

แล้วไว้จะแวะมาอัพให้อ่านกันอีก

สำหรับใครที่รอดูสูตรอาหาร พักนี้แม่ยุ้ยยุ่ง ๆ

ขอเวลาหน่อยแล้วกันนะคะ

พอดีกำลังทำเรื่องกฐินสร้างกำแพงวัดอยู่ด้วย

ใครสนใจ กระซิบได้เลยนะ เราไม่ค่อยกล้าถามใครมาก

เอาแบบว่า อยากทำมาบอกเราแล้วกัน

อัมพวาครั้งแรก ของปรางนวล

Yui — Mon, 09 Aug 2010 04:00:41 +0000

สัปดาห์ที่ผ่านมาแม่ยุ้ยป่วยเห็นหวัดงอมไปเลย

แต่วันหยุดนี้จะต้องไปปฎิบัติภารกิจกับทีมงานของป้านัน กับลุงวี

ที่อัมพวา ซึ่งจองล่วงหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว .. และในที่สุดเราก็สามารถไปกันได้

ด้วยความ ถึก และ อึด ที่มาจากพลังแห่งความเป็นแม่ นั่นเอง

……………………………….

การไปอัมพวาครั้งนี้ ถือว่าเป็นการเปิดห้องเรียนที่แปลกใหม่สำหรับปรางนวลด้วย

เพราะระหว่างการเดินทางได้เจอเหตุการณ์ต่าง ๆ มากมาย

ที่ชีวิตเด็กหญิงน้อย ๆคนนี้ไม่เคยเจอมาก่อนใน 3 ปีของเธอ

ระหว่างการเดินทาง รถเสียอยู่ข้างถนน แถว สมุทรสาคร

ทุกคนก็ไม่ได้ร้อนรนวุ่นวายอะไร นอกจากแม่ก็กดมือถือ โทรหาเบอร์ศูนย์

พ่อก็เดินวนไปวนมาไปดูรถ ว่ามันเป็นอะไรกันแน่

ยายก็นั่งโบกพัดให้หลานไป หลานสุดแสบก็ ตื่นเต้นกับรถสิบล้อบนถนน

…………………………………

ดีว่าเราเดินทางกันแต่เช้า ตอนรถเสียเพิ่งจะ 9.00 เห็นจะได้ แดดเลยไม่ร้อน

พอพ่อปอเปิดกระจกท้ายรถ ลมพัดโชยเลย ไม่มีแอร์ ก็ยังไม่ร้อน

เราก็ได้นำรถไปเข้าซ่อมกันที่ศูนย์ฟอร์ดสมุทรสงครามกันก่อน

เลยไปไม่ทันจุดนัดจอดเที่ยวกับทางทีมงานเค้า แต่ก็ตามไปทานข้าวกลางวันทัน

ระหว่างรอรถซ่อมเสร็จ ปรางนวลก็ได้ วิ่งเล่นที่ศูนย์ฯ พูดคุยกับพนักงานโดยทั่วหน้า

เข้าห้องน้ำ ดูน้ำพุ และบอกพี่ ๆ ที่ศูนย์ได้ว่า เธอกำลังจะไปดูหิ่งห้อย

…………………………………

พอรถเสร็จเราก็ออกเดินทางกันเลย เลยทำให้จุดจอดเที่ยวของเราที่แรก

เป็นตลาดน้ำอัมพวา ซึ่งเป็นจุดที่ 3 เห็นจะได้ของกลุ่มที่มาด้วยกัน

ปรางนวลตื่นตาตื่นใจมากค่ะ ที่ได้เห็นเรือมากมาย

และได้เห็นเรือหางยาว แล่นเสียงดังผ่านหน้าไปเยอะแยะเลย

อีกคนที่ตระการตา ก็คือคุณยายนั่นเอง อันนี้ก็น่าซื้อ อันนั้นก็น่ากิน อิอิ (แอบเม้าส์)

เดินได้ครึ่งทางเท่านั้นเองคะ .. ดูท้องฟ้าซิ ฝนลงแน่ ๆ ก็มีคุยกันว่า สงสัยต้องเดินจนกว่าฝนจะหยุด

พอเดินไปสักพัก เห็นท่าไม่ดี เลยหาที่หลบฝนก่อนดีกว่า

คุณยายซื้อกำไลข้อมือให้ปรางนวลอยู่ ข้าง ๆ ร้านเค้ามีที่ว่างนั่งได้ เราก็เลยนั่งหลบฝนกัน

ถัดจากที่นั่งหลบฝนเป็นร้านขายหมวก นั่งรอกันอยู่พักนึง เดินไปซื้อหมวกมาได้ใบนึง

ปรางใส่แล้วน่ารักดีเชียว .. เลยจับใส่หมวกถ่ายรูป รอฝนซา

อันนี้คุณแม่เอามือถือถ่าย อัพ Face book ตอนฝนตกนั่นหละ

ระหว่างฝนตก ได้สอนให้ปรางดูว่า เนี้ยดูซิ คุณลุงขับเรือเปียกฝนเลย

ทุกคนต้องรีบเก็บของหลบฝน เพราะมันงั้นข้าวของจะเปียก ขายไม่ได้ เสียหายหมด

แล้วก็ไม่มีใครเดินตากฝน โดยไม่กางร่ม หรือไม่ใส่เสื้อกันฝนด้วยนะ ไม่งั้นจะเป็นหวัด

หยุดอยู่เป็นชั่วโมงคะ พอฝนเริ่มซาเราก็ต้องออกเดินกันต่อแล้ว เพราะมีเวลาที่จะต้องนัดพบกลุ่มของเรา

เราก็เลยเริ่มเดินกันต่อ ด้วยการจับเด็กใส่ชุดกันฝน ที่มีขายอยู่แถว ๆ นั้น

หลังจากที่นั่งรอฝนอยู่นาน เห็นใครต่อใครใส่เสื้อกันฝน ปรางนวลก็อยากใส่มาก

พอได้ใส่ ดีใจ ตื่นเต้น สนุก ถูกใจ แม่ไม่รู้จะบรรยายด้วยคำไหนดี

ที่สำคัญ พอเดินไป ได้เอามือระน้ำฝนที่ไหลลงมาจากหลังคา โอ๊ย ! โซแฮปปี้

แม่กางร่มให้อีกชั้นนึงด้วยนะ ลูกใส่ชุดกันฝน ใส่หมวกอีกใบ แม่กางร่มอีกคัน

………………………………….

สิ่งที่แม่รู้สึกได้ นี่มันคือการได้เดินนอกบ้านขณะที่ฝนตก ครั้งแรกในชีวิตของลูกนิ

มันช่างน่าสนุกสนานมากสำหรับปรางนวลจริง ๆ ซึ่งก่อนหน้านี้แม่ยุ้ยมีไอเดียว่า

จะใส่ชุดกันฝนกันออกมาเล่นน้ำฝนพร้อมลูกด้วยซ้ำ แต่ว่า รอจังหวะดี ๆ ก่อน

ปรางนวลเดินร้องเพลงไปตลอดทางค่ะ .. เราก็รีบ ๆ เดินกัน

แต่ดูเสมือนว่าเวลาที่เธอก้าวขาแต่ละก้าวมันช่างสนุกจริง ๆ

เหยียบให้น้ำกระจาย เอามือปัดน้ำให้กระจาย เด็กเนาะ แค่นี้ก็สนุกแล้ว

………………………………….

ช่วงเวลานั้นทำให้ แม่ยุ้ยคิดได้ว่า

ประสบการณ์ที่มีค่าของลูก คือการที่เค้าได้พบ ได้ทำอะไรใหม่ ๆ แปลก ๆ

ถึงแม้มันจะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ หรือเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับผู้ใหญ่อย่างเรา

แต่มันช่างสนุกเหลือแสนสำหรับเด็ก ๆ

……………………………………

ค่ำคืนนั้น ปรางได้มีโอกาสเห็นหิ่งห้อยด้วย

ตามที่ใฝ่ฝันไว้จริง ๆ เด็กน้อยอยากเห็นหิ่งห้อยตัวจริง ๆ

ได้ไปเดินท่าน้ำ แล้วก็โบกมือบ๊ายบายเรือ ลำแล้วลำเล่า

ที่สนุกคือ คนในเรือก็โบกมือให้เธอกลับมา ทำให้เธอตื่นเต้นมากมาย

ยิ่งช่วงเวลาที่เธอเห็นไฟกระพริบของหิ่งห้อย ยิ่งทำให้เธอตาโต

ถึงแม้มันจะแค่หิ่งห้อยไม่กี่สิบตัว ที่ต้นลำพูในรีสอร์ท ตอนค่ำ ๆ หลังฝนตก

……………………………………..

เช้าออกสำรวจผีเสื้อได้อย่างแจ่มใสเลย

ดอกไม้มากมาย ผีเสื้อบินเต็มไปหมดเลย

วิ่งไปดูใกล้ๆ ก็ไม่บินหนีด้วย แต่ผีเสื้อบินหนีเสียงกล้องแม่อ่ะ

……………………………………………

คืนนั้น ปรางนอนหลับ ไม่มีไข้ ไม่ป่วยใดใดเลยทั้งสิ้น

พ่อแม่และยายก็แอบลุ้นในใจอยู่นะแต่ไม่มีใครพูดอะไรกัน

พอพ้นทริปนี้ ขับรถกลับทุกคนพูดเหมือนกันว่า “ปรางไม่เป็นไรเลยนะเนี้ย”

ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นครั้งแรก วันที่ อนุบาลช้างเผือกจัดวันสงกรานต์

แล้วมีเล่นน้ำกันกับเด็ก ๆ และผู้ปกครองและคุณครู

ตอนนั้น ฉันก็คิดนะว่า ลูกต้องอยากเล่นมากแน่ ๆ

ใจนึงก็ห่วงกลัวว่าลูกจะไม่สบาย แต่ก็คิดว่า ให้เล่นนั่นหละดีแล้ว

ป่วยก็กินยาเอาหละกัน เพราะเวลาแบบนี้ มันไม่ได้มีบ่อย ๆ

แล้วพอได้เห็นสีหน้าของความสนุก ยิ่งมั่นใจเลยว่า แม่เลือกถูก

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน .. แม่ก็คิดแบบเดียวกัน แม่ให้ลูกเดินขณะฝนตก

เพราะคงไม่สามารถอยู่รอจนฝนหยุดได้สนิทแล้วไปต่อ

ด้วยว่ากลัวลูกเป็นหวัด แล้วเพิ่งหายป่วยออกจาก รพ. มา

ไม่เลย .. แม่กลับคิดว่า ไปเถอะ ปรางใส่ชุดกันฝน แม่ก็กางร่มให้

พอได้เห็นความสนุกของลูก ยิ่งตอบตัวเองเหมือนคราวก่อนว่าแม่เลือกถูก

…………………………………..

ประสบการณ์แบบนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นกับลูกได้ทุกวัน

บางทีการกลัวที่จะเปิดโลกของลูกให้กว้างขึ้น

ด้วยเหตุผลของการ กลัวการเจ็บป่วยนั้น มันก็เป็นการ วิตก

แม่อย่างฉันเคยตกอยู่ภายใต้การวิตกแบบนั้นมาแล้ว

วันนี้ แม่คนนี้เรียนรู้ที่จะให้ โลกใบใหญ่ ใบนี้สร้างภูมิต้านทานให้เด็กหญิงน้อยของแม่

ทั้งทางร่างกาย และ ทางจิตใจ ไปพร้อม ๆ กัน

…………………………………..

วันนี้ .. ความวิตกของแม่ลดลงเรื่อย ๆ

มีการเตรียมความพร้อม รับมือ มาแทนที่

แล้ววันนี้ ลูกของแม่ก็ทำให้แม่ มั่นใจมากขึ้น

ว่าการปรับเปลี่ยนวิธีการโอบอุ้มปรางนวลของแม่ แบบนี้

มันช่วยทำให้ลูกแม่แข็งแรงขึ้นเรื่อย ๆ ในทุก ๆ วัน

กิจกรรมกลางแจ้ง

Yui — Fri, 06 Aug 2010 12:43:59 +0000

ตั้งใจว่าจะไปสวนรถไฟกันให้บ่อยขึ้น เพื่อเพิ่มกิจกรรมกลางแจ้งในบ้าน

เพราะบ้านนี้ ออกกำลังกายกันน้อยมาก .. ทั้ง พ่อ ทั้งแม่และลูก

พอปรางหายป่วยดีก็เริ่มต้นกิจกรรมกันเลย

บรรยากาศที่กว้าง ๆ เขียว ๆ โล่ง ๆ ลมพัดโชยอย่างนี้ ชอบจริง ๆ

ก็ถือโอกาสเปิดห้องเรียนในสนามกว้าง กับลูกเลย

ปรางได้รู้จักแมงปอ สีสวย ที่จะต้องย่อง ๆ เข้าไปหาถึงจะไม่บินหนี

ถ้าอยากให้แมงปออยู่นิ่ง ๆ ลูกจะต้องไม่ส่งเสียงดัง

ในสวนรถไฟที่อุทยานผีเสื้อด้วยนะ .. ผีเสื้อไม่เยอะมาก แต่ก็มีให้เห็นพอให้เด็กตื่นเต้นได้

มาครั้งนี้น้องปรางซ้อนจักรยานพ่อปอ ดีดกระดิ่งสนุกสนานเลย

มาคราวหน้าแม่ตั้งใจจะให้ปรางปั่นจักรยานเอง .. ออกกำลังบ้าง

คราวนี้เลยใช้การวิ่ง เป็นการออกกำลังไปก่อน

ในสนามหญ้ามีเรื่องสอนลูกหลายต่อหลายเรื่องนะ

อย่างเรื่องแรกที่ตอนเจอแมงปอกับผีเสื้อคือ เราจะต้องไม่ส่งเสียงดัง

เพราะแมงปอกับผีเสื้อจะตกใจนะ ต้องค่อย ๆ เดิน ค่อย ๆ พูด

อีกเรื่องคือ .. สอนให้ลูกดูมดเดิน แล้วก็สอนต่อไปว่า

อย่าเหยียบมดนะลูกนะ เดี๋ยวมดจะเจ็บ กลับไปหาแม่ที่บ้านไม่ได้

ก็จะมีทั้งมดตัวใหญ่และมดตัวเล็ก เวลาเห็นมด อย่าไปบี้เค้า อย่าไปเหยียบเค้า

เพราะถ้าเค้าเจ็บ เค้าจะกัดเราได้นะ โดยเฉพาะมดตัวใหญ่จะกัดเจ็บมาก

ปรางก็นั่งดูมดอย่างตื่นตาตื่นใจ แถมมดเดินเป็นแถวอีก

สงสัยแม่มดต้องร้องเพลงเข้าแถวเหมือนครูหมีแน่ ๆ เลย อิอิ

ลั้นลาสุดๆ เลยหละคะ เมื่อเจอที่กว้าง ไม่รู้เพราะบ้านแคบรึเปล่า

เจอดอกไม้สีต่างๆ ก็สอนเรื่องสีได้อีก และก็สอนให้ไม่เด็ดดอกไม้เพิ่มได้อีก

เพราะคนที่มาถึงทีหลังเราจะไม่ได้เห็นดอกไม้สวย ๆ เหมือนเรานะ

พอได้วิ่ง ยกแข้งยกขา .. นี่หละจะได้พัฒนาตามที่่ครูเค้าแนะนำมา

เรื่องหน้าเป็นทะเล้นเนี้ยไม่มีเหมือนใครจริง ๆ ปรางนวลของแม่เนี้ย

ในสวนรถไฟมีศูนย์จราจรจำลองด้วยนะ แต่ไม่ได้เข้าไปหรอก แค่ถ่ายรูปข้างหน้าเอง

แวะสนามเด็กเล่นด้วยนะ .. เด็กสนุกมากเลยวันนี้

ไว้คราวหน้าชวนแม่ ๆ ห้องต้นน้ำมาปิคนิคที่สวนรถไฟกันบ้างดีกว่า

จะได้สานสัมพันธ์นอกห้องเรียนกันได้ ไว้ไปชวนหัวหน้าแก๊งค์ก่อน