แล้วตัวเองก็ต้องนอนเร็วขึ้น ไม่ได้นอนดึกทำโน้นทำนี่เหมือนแต่ก่อน

เลยดูเหมือนว่า พอกิจกรรมที่ต้องทำมันเยอะ ก็เลยกลายเป็นทำไม่ทัน

เลยกำลังคิดวิธีบริหารจัดการกับมันอยู่ .. อย่างแรกที่คิดคือ ลดกิจกรรมลง

ลูกซัด เพิ่มน้ำนม .. เป็นสิ่งที่ทำมานานมาก

เริ่มตั้งแต่แจกบ้าง ให้บ้าง แล้วก็ขายกันในที่สุด

แต่การขายลูกซัดก็ไม่ได้ทำให้เห็นเงินเป็นกอบเป็นกำหรอกนะ

เพราะการได้กำไรชุดละ 10 บาท มันยังไม่พอค่ารถที่นั่งไปซื้อลูกซัดเลย

แต่ที่ทำเพราะ “อยากช่วยคุณแม่ทั้งหลายให้มีน้ำนมให้ลูกกิน”

อยากให้เด็ก ๆ ได้กินนมแม่เยอะขึ้น นี่คือจุดเริ่มต้นที่คิดทำ

เพราะคุณแม่หลายท่านอยู่ต่างจังหวัด ไปหาซื้อมากินเองก็ลำบาก

บางคนต้องไปหาจากร้านขายยาจีน ซึ่งอาจจะได้ของที่เก่าเก็บก็เป็นไปได้

เพราะลูกซัดไม่ใช่เครื่องเทศน์ที่ใช้กันทั่วไปแพร่หลายนัก ยกเว้นในร้านข้าวหมกไก่

……………………………………………………………….

ที่มีความคิดจะเลิกทำร้านลูกซัดเพราะต้องนั่งรถไปไกล เพื่อจะไปแบกลูกซัดกลับมาบ้าน

ไปทีก็ต้องหิ้วมาประมาณ 3 กิโลกรัม เพื่อจะให้คุ้มกับค่าเดินทางที่ต้องไป

และต้องเสียเวลาวิ่งเล่นกับปรางตอนเย็น ๆ ไปด้วย

ตอนนี้ด้วยภาวะเจ็บหน้าอก บอกได้เลยว่า ลูกซัด 3 โลเนี่ย ฉันไม่สามารถหิ้วได้แล้ว

เลยมีความคิดว่า อะไร ๆ ก็ไม่เอื้ออำนวยให้ทำต่อเลย

แล้วด้วยคำว่า “ขาย” หลายคนก็คาดหวังว่า จะต้องได้ของเร็วไวทันใจ

ทุกวันนี้ก็ไปส่งลูกซัดหลังเลิกงานอยู่ประจำ จนหนุ่มๆ ไปรษณีย์รู้กันหมด

มีคนสั่งคนเดียว ฉันก็นั่งมอไซต์และเดินไปไปรษณีย์เพื่อจะส่งให้

ถ้าเป็นวันหยุด เสาร์อาทิตย์ ก็ให้สามีขับรถจากบ้านไปไปรษณีย์เพื่อจะส่งเหมือนกัน

เลยมีคำถามจากคนรอบตัวว่า “คุ้มไหมเนี่ย ? ” กับ “กำไรชุดละ 10 บาท”

ตอนทำก็ไม่ได้คิดว่าคุ้มไม่คุ้มหรอก .. จนวันที่รู้สึกว่า ตัวเองบกพร่อง

สับสนในการส่งของ คิดว่าส่งของแล้ว ทั้ง ๆที่ยังไม่ได้ส่ง

ลูกค้าที่โอนเงินเข้ามาแล้ว ก็รอนานจน รู้สึกไม่ดี

เลยทำให้รู้สึกแย่ไปเลย .. จนทำให้คิดว่า หรือว่าเราควรเลิกทำดีนะ

แต่ทุกวันนี้ก็ยังรับโทรศัพท์ตอบคำถามเรื่องน้ำนมอยู่เรื่อย ๆ นะ

ไม่ต้องนับค่ามือถือที่โทรกลับไปตอบคำถามอีก

เรื่องคุ้มไม่คุ้มน่ะเลิกคิดไปเลย .. ตอนนี้คิดแค่ว่า ความที่เราไม่มีเวลาพอ

ทำให้คนที่อยากจะมีนมให้ลูกกินต้องรอเนี่ย ทำให้ฉันรู้สึกแย่

จนคิดว่าอยากจะเลิกทำ ..

แต่ก็มีคุณแม่หลายท่านบอกว่า เสียดายจัง .. เพราะเค้าหาซื้อกันยากเย็น

ตอนนี้เลยกำลังคิดว่าถ้าจะทำต่อ ฉันจะต้องวางระบบให้มันดีกว่านี้

อาจจะไม่ส่งของทุกวัน จะส่งเป็นรอบ และรับแจ้งการโอนเงินและที่อยู่ในการจัดส่งแค่ทางเดียว

เพราะตอนนี้พอมี facebook มันทำให้เยอะจนบางทีตัวระบบ facebook เองเตือนไม่ครบทุกคน

นี่ชุดสุดท้าย คุณแม่จะมาขอรับที่บ้าน .. ขอพักสักระยะนึงก่อนแล้วกัน

แล้วเดียวค่อยว่ากันว่า จะเอายังไงต่อไปดี

…………………………………………………………………..

หรือจะทำเป็นลักษณะ แจกไปเลย แล้วก็ส่งแค่แบบลงทะเบียนธรรมดา

ขอรับบริจาคแค่ค่าจัดส่ง – ค่าซอง – ค่าเอกสารที่แนบไปในเรื่องวิธีกินและการเก็บน้ำนม

ความคาดหวังในบริการของคนขอรับ ก็คงต่างจากคนซื้อ ไม่รู้อ่ะยังคิดไม่ตก

ไม่ได้หนีไปไหนมาค่ะ .. ถึงจะระเห็ดหนีน้ำท่วมไป ๆ มา ๆ 3 รอบก็ตาม

จะบอกว่าเรื่องราวมากมายในช่วงเวลาที่ผ่านมา

มีดีมีไม่ดี ปนกันเป็นไปตามธรรมดาของชีวิต

แต่สิ่งที่ำทำให้ห่างหายไปนานเลยคือ “สุขภาพ”

ด้วยความที่ ทำงานหนักมาหลายปีติดต่อกัน นอนน้อย กินไม่เป็นเวลา

จนร่างกายได้ฟ้องแล้วว่า “รับไม่ไหวแล้ว” ก็เลยถึงเวลาต้อง ปรับระบบกันใหม่

ก็เริ่มจาก .. ลดเวลาทำงาน กลับบ้านเร็ว ยอมลดเงินเดือน

ก็เรียกได้ว่า ได้พักไป ณ ระดับนึง แต่ก็ยังมีนอนดึกดื่นอยู่บ้างเป็นระยะ

…………………………………………………….

ระบบฮอร์โมนเริ่มทำงานสับสน แปรปรวน จนต้องตรวจเลือด

จึงทำให้รู้ว่า ระดับฮอร์โมนที่ต่ำอยู่อย่างเป็นปกตินี้ มีอันตรายมาก

เพราะการที่มีฮอร์โมน Perlactin ต่ำเป็นอันตรายถ้าต่ำมาก

แต่ก็ยังถือว่า ของฉันยังต่ำอยู่ในเกณฑ์ไม่อันตราย

พอหมอกินฮอร์โมนเพิ่ม ก็ปั่นป่วนอีกตามเคย

มีอาการเวียนหัว หน้าืมืด ตาลาย ซึ่งตอนฮอร์โมนต่ำก็เป็น

เลยทำให้ สามทุ่มต้องหลับ เพราะแบกร่างกายโงนเงนไปทำงานมาทั้งวัน

แต่พอเมื่อรับฮอร์โมนไป ก็มีอาการที่กระทบจากการมีฮอร์โมนเข้าไปอีก

คือมีน้ำเหลืองปนเลือดไหลออกมาจากหน้าอก เลยต้องไปเช็คสภาพเนื้องอก

เพราะในตัวเนี่ยมีเนื้องอกนอนนิ่ง ๆ นาน ๆ อยู่หลายก้อนทีเดียว

ก็เลยได้ความว่า อาการดังกล่าวน่าจะมาจากฮอร์โมนที่ได้รับไป

แล้วก็ได้เจอเนื้องอกเพิ่ม และก็มีอาการเจ็บ

ตอนนี้สรุปรวมมีเนื้องอก 7 ก้อนในหน้าอกทั้งสองข้าง

เลยได้ชื่อใหม่เลยเป็น กุลธิดา กับเนื้องอกทั้งเจ็ด ก็ขำขันกันไป

อีก 3 เดือนหมอนัดอีกทีว่าเนื้อก้อนใหม่โตขึ้นใหม่ ยังเจ็บรึเปล่า

ถ้าไม่มีอาการอะไรก็รับไว้เป็นสมาชิกได้อย่างสบายใจ

แต่ถ้ามีอาการใด ๆ ก็คงจะต้อง เชิญออกไปด้วยการผ่าตัด

……………………………………………………………

ตอนนี้ฉันเลิกกินเนื้อหมู และไก่ กินแต่ปลากับอาหารทะเล

แล้วก็เลิกทำงานข้ามคืนแบบแต่ก่อน หันมาดูแลตัวเอง

ด้วยความที่ว่า เราจะต้อง เข้มแข็งเพื่อคนที่เรารักนั่นเอง

จนภาพที่หลายคนเห็นคือ อาหารแห้ง อย่างมาม่าและปลากระป๋องหมดห้างกันไป

แล้วหลายบ้านที่มีเด็กหละ ควรจะเตรียมอะไรให้เด็กของเรากันบ้าง

เพราะเด็กของเราคงไม่ถนัดมาม่ากับปลากระป๋องแน่นอนเลย

วันนี้แม่บ้านเนี้เลยลองนั่งคิด ๆ ว่า เราควรจะเตรียมอะไรให้ลูกวัยอนุบาลของเราบ้างดี

คิดได้เลยนำมาแชร์ เผื่อว่าจะเป็นไอเดียให้คุณแม่หลาย ๆ บ้านกันนะคะ เริ่มกันเลย

โดยที่แม่บ้านนี้เตรียมแก๊สปิคนิคไว้เผื่อว่าไม่มีไฟฟ้า ยังพอปรุงอะไรง่าย ๆ ได้

1. ข้าวสาร : อันนี้พื้นฐานเด็กผู้ใหญ่ก็ควรเตรียมเหมือนกันค่ะ แต่ที่แน่ ๆ แม่ต้องไปหัดหุงข้าวด้วยเตาแก๊สเนี่ยดิ

2. เส้นพาสต้า สปาเก็ตตี้แบบต่าง ๆ ก็ปรุงด้วยการต้ม แล้วเดี๋ยวเราจะเอาซุปกระป๋องราดทานได้

3. ซุปกระป๋อง : เอาไว้ราดเส้นสปาเก็ตตี้ค่ะ ง่าย ๆ ทานได้ เทสแล้วลูกกินเรียบ หายี่ห้อไหนได้เอาแบบนั้น

4. ผงโรยข้าวญี่ปุ่น : เลือกรสที่ลูกเคยทานนะคะ เอาไว้โรยข้าว ก็ทานได้ไม่ต้องปรุงอะไร

5. หมูหยอง หมูแผ่น : ไม่ต้องปรุงอะไร ก็แกะโรยข้าวให้ลูกกินได้สบายมาก (แต่ตอนนี้แม่ยุ้ยหาซื้อไม่ได้แล้ว)

6. กุนเชียง : อันนี้ก็ต้องทอดนิดหน่อย ก็กินได้อยู่ แถมเก็บได้หลายวันเหมือนกัน

7.  อาหารเช้าสำเร็จรูปแบบต่าง ๆ กินแล้วอิ่มอยู่ท้อง เด็ก ๆ ชอบ

8. แครกเกอร์ในแบบที่ลูกเคยทานค่ะ อาจจะมีซื้อนมข้นหรือว่าแยมไว้สักกหน่อยก็ดีค่ะ

9. สุดท้ายคือ ไข่ ค่ะ อาจจะเก็บได้ระยะนึง แต่ก็ควรมีไว้

ลองดูนะคะ .. เตรียมพร้อมไว้ดีกว่าประมาท ถ้าน้ำมาเราก็พอมีอาหารทานกัน

แต่ถ้าน้ำไม่มา เราก็เอามาทานเมื่อไหร่ก็ได้

และก็ขอส่งกำลังใจช่วยผู้ประสบภัยทุกท่าน ขอให้สถานการณ์คลี่คลายโดยเร็ววันค่ะ

ปล. ขอขอบคุณภาพทุกภาพที่นำมาใช้นะคะ .. บทความนี้ถูกสร้างขึ้นเพียงเพื่อต้องการแชร์ไอเดียที่พอจะมีประโยชน์ในสถานการณ์น้ำท่วมคะ

คลิกดูวีดีโอเพิ่มเติมได้นะคะ คลิกที่นี่

+++++++++++++++++++=

เมื่อเห็นภาพ บอกได้เลยว่า ใจมันแกว่ง

โดยเฉพาะภาพที่ได้เห็นในวิหารแก้ว 100 เมตร

น้ำท่วมสูงจริง ๆ ยิ่งถ้าใครได้เคยไปก็จะรู้ถึงความสวยงามของวิหารแก้วดี

ตอนนี้น้ำท่วมเยอะมากมาย

คนละไม้คนละมือ ช่วยกันได้แบบไหน ก็ช่วยกันแบบนั้นคะ

ตอนนี้ ก็พยายามกระจายข่าวให้ได้มากที่สุดคะ

มีมากช่วยมาก มีน้อยช่วยน้อย ช่วยกระจายข่าวก็ได้นะคะ

อนุโมทนากับทุกคนนะคะ

รวมกับช่วงเวลาที่ผ่านมาหลายต่อหลายเหตุการณ์ก็เกิดขึ้นเยอะในช่วงสองเดือนนี้

จึงทำให้ตัดสินใจ ยื่นใบลาออก จากงานที่ทำมา 6 ปีเต็ม

ต้องเรียกว่าน่าแปลกใจว่า ฉันเข้าทำงานเดือน กรกฎาคม 2548

วันที่ยื่นใบลาออก และมีผลให้ทำงานวันสุดท้ายคือ กรกฎาคม 2554

เดือนเดียวกันพอดิบพอดีเลย .. หมดเวลากับที่นี่แล้วหละ

ได้เห็นอะไรหลายต่อหลายอย่างในตัวเองขณะทำงานที่นี่

ได้เรียนรู้วิธีการอดทน และการอยู่ร่วมกันกับพี่ ๆ น้อง ๆ

ต้องบอกว่าได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างใน 6 ปีที่ผ่านมามากเลยทีเดียว

………………………………………………..

ทำไมถึงคิดจะลาออก ? หลายคนถามกันมากมาย

แต่ถ้าเป็นคนในบริษัทเดียวกัน จะไม่ต้องอธิบายเลย เพราะมองหน้ากันก็รู้ใจแล้ว

เรื่องแรกคือเรื่องเวลา ทำงานที่นี้ มีเวลาเหลือน้อยมาก

และงานที่ทำก็หนักมาก ใครที่รู้จักกันมานาน คงพอรู้ว่าคำว่าหนักของฉัน มันแค่ไหน

แต่ที่ทำมาได้เพราะ หนักกาย ไม่ค่อยหนักใจ ก็ยังพอสู้ไหว

ช่วงเวลา 2-3 เดือนที่ผ่านมามันมีคำว่า หนักใจเพิ่มขึ้นมาด้วย

แล้วมันเป็นความหนักใจแบบควบคุมไม่ได้อีกต่างหาก

ยกตัวอย่างง่าย ๆ ว่า เค้าให้คุณดูแลเอกสารสำคัญมาก ถึงมากที่สุด

แล้วไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร นอกจากคุณกับเจ้าของเอกสาร

และถ้ามันหายไปสักแผ่น ไม่ว่าจะเกิดจากเหตุการณ์อะไร ลองคิดซิว่า ใครคือคนผิด ?

การตกเป็นผู้ต้องสงสัยอยู่ตลอดเวลา ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยมีความคิดจะสร้างความเดือดร้อนให้ใคร

มันรู้สึกอึดอัดใจใช้ได้ .. ความไว้วางใจมันไม่ได้สร้างได้ภายในวันเดียว

ข้อนี้เข้าใจ .. แต่อยู่ด้วยกันมา 6 ปี ถ้าไม่เรียนรู้จะไว้ใจกันบ้าง มันก็ลำบากนะ

แต่ที่แน่ ๆ ความไม่ไว้ใจ มันสร้างได้ภายในไม่กี่วันแน่ ๆ

………………………………………………..

แค่สองข้อนี้ก็ทำให้คิดดีแล้วว่า ออกเหอะ

ยังไงก็ขอมาลองทำโน้นนี่ดูด้วยตัวเองบ้าง

เหนื่อยก็พัก ไม่ไหวก็หยุด ขยันก็ทำกันไป

ได้มาก ได้น้อย มันก็ขึ้นอยู่ที่เรา ลองกันดูสักตั้ง

ตอนนี้ทุกคนในบ้านลุกขึ้นมาช่วยกันหาหนทางทำมาหากิน

ลองติดตามดูกันต่อไปว่า เราอยู่กันด้วยความพอเพียง มันจะมีความสุขแค่ไหน

ถ้าเทียบกับทำงานมีตำแหน่ง มีเงินเดือน