จะรู้ว่า ภายใน 7 วันที่ผ่านมา รถแม่ยุ้ยถูกชน 3 ครั้งรวด

เจ๋งไหมหละ ทำ Hat-trick ภายใน 7 วัน

รถคันนี้ใช้มา 7 ปีไม่เคยชนแรง ๆ เลย รอบสุดท้ายเนี้ย เล่นซะหลอน

รถเมล์มาเบียดข้างคนนั่ง .. เล่นเอาแม่ยุ้ยร้องเสียงหลงไปเลย

เอ..หรือว่าพ่อปอ มีอะไรในใจป่าวหว่า (เดี๋ยวต้องกลับไปเครีย)

…………………………..

หลายคนก็จะรู้สึกว่า มันผิดปกตินะ

ไม่ว่าจะ พอรถชนแล้วทะเีบียนรถออกหวยซะงั้น

บ้านนี้ ซื้อที่ไหนหละ .. ไม่ซื้อ ผิดปกติไหม อิอิ

ด้วยอาการผิดปกติแบบแปลก ๆ ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

แม่ยุ้ยเลยพากันตื่นเช้าใส่บาตรซะ 15 ชุด ในเช้าวันเสาร์

ตามคำแนะนำของหลวงตาของน้องปราง ที่เป็นที่ปรึกษาทางธรรมประจำตระกูล

แล้วหลวงตาท่านแนะนำให้ไปปิดทองพระในวัด แล้วก็อุทิศส่วนกุศล

ให้เจ้ากรรมนายเวรผู้ซึ่งมาเบียดเบียนเราซะ .. เป็นอันรีบทำตาม

เช้าใส่บาตรเสร็จ ก็ไปประชุมหมู่บ้าน .. แอบออกก่อนประชุมเสร็จด้วย

เพราะรีบไป รพ. แม่ยุ้ยปวดท้องมาหลายเพลาแล้ว

น่าจะสาเหตุที่คาดเดาเอาได้ จากการป่วยจนมีประสบการณ์นั่นเอง

ก็ได้ความมาแบบที่เดาไว้เลย ว่า อุ้มเจ้าปรางขึ้นบันไดบ้าน 3 ชั้น

ในช่วงที่เธอออกอิทธิฤทธิ์ในสัปดาห์ทีผ่่านมา ติด ๆ กันสามวัน

ได้เรื่อง .. เครื่องในแม่ยุ้ยอักเสบไปตามระเบียบ

สำหรับผู้หญิงที่ผ่าคลอด การยกของหนัก ขึ้นลงบันได ต้องระวังนะคะ

มดลูกมันไม่เหมือนสมัยสาว ๆ แล้ว .. ถึงแม้จะยังสาวอยู่ (แต่น้อยลงกว่าเดิมนิด)

…………………………………..

กลับจากหาหมอ แม่ยุ้ยแอบนอนสักหน่อย

เพราะเวลาอะไรอักเสบเนี้ย ไข้มันมาเนาะ

ลูกรักก็มาจับตัว เอามือแปะหัวแม่ เหมือนที่แม่ทำกับเค้า

“คุณแม่ ตัวร้อนมากมายเลย ต้องรีบอาบน้ำไปหาคุณหมอโดยด่วน”

ลูกเอ๊ย !! แม่ไปมาแล้วหละ กินยานอนเดี๋ยวก็ตื่นพาปรางไปวัดต่อได้

…………………………………..

ตื่นมาก็พากันไปวัดบึงทองหลางแถวบ้าน

เพื่อจะไปปิดทองพระในวัด พอดีเลยมีโบสถ์เปิดอยู่

พระท่านกำลังนำชาวบ้านที่มารักษาศีลสวดมนต์อยู่

เลยต้องให้ปรางไปเดินเล่นกับพ่อก่อน

แม่ไปปิดทองที่หน้าโบสถ์คนเดียว กลัวลูกจะเสียงดังรบกวนพระ

แม่ปิดทองได้ไม่ถึง 5 นาที ได้ยินเสียงลูกร้องลั่นเลย

พ่อเดินมาขยับปากแงบ ๆ ว่าลูกโดนแมวกัด

แม่ก็เร่งมือปิดทองซะให้เสร็จสรรพแล้วก็เดินไปดู

พ่อเอาน้ำล้างแผลให้แล้ว แม่เลยโทรไป รพ. พยาบาลบอกว่า

ให้เอาน้ำสบู่ล้างแผลนะคะ ดีว่า แผลนิดเดียวมาก ๆ

แมวมันเป็นแมวเด็กคะ มันเดินมาพันแข้งพันขา

เด็กบ้านนี้ก็ชอบแมวเสียเหลือเกิน อยากดูแมว

ลูกดันไปเหยียบมันตอนที่เดิน แล้วไม่เห็นเพราะแมวเข้าข้างหลังด้วย

แผลยาวสักครึ่งเซ็นติเมตรได้ แล้วก็เป็นแค่ รอยข่วนหนังถลอกเท่านั้น

เราก็เลยไม่ได้ตกอกตกใจกันมาก .. ไปเดินซื้อของกันต่อหลังจากล้างแผลเสร็จ

………………………………

ตกกลางคืนแม่ก็รอดูว่าลูกมีไข้ไหม ก็ไม่มีอาการใด ๆ

เช้ามาก็โทรหาหมออัญ หมอประจำตัวปราง

ได้ความว่า ต้องไปฉีดวัคซีนป้องกันพิษสุนัขบ้านะคะ

จำนวน 5 เข็ม เพราะเป็นแมวไม่ได้รับวัคซีนและดูพฤติกรรมไม่ได้

นี่ถ้ารู้ว่า เฝ้าดูพฤติกรรมได้ จะเหลือ 2 เข็ม แม่ยุ้ยจะจับแมววัดกลับมาบ้าน

ตอนนี้ไปหามันก็คงจำหน้าตากันไม่ได้แล้วอ่ะ .. แต่ก็เอานะ 5 เข็มเลย

แม่ร้องเสียงหลงเลยทีแรก โทรคุยกะหมอ หมอเลยรีบอธิบายให้เข้าใจว่า

เราไม่ได้ฉีดครั้งเดียว 5 เข็มหรอกคะ .. เว้นไปตามระยะคือ

วันที่  0 , 3 , 7 , 14  และ 28 นับวันจากวันแรกห่างไปตามจำนวนที่แจ้ง

แล้วถ้าฉีดครบปรางนวลของแม่จะมีภูมิต้านทานการเป็นโรคนี้ไป 5 ปี

……………………………….

เป็นอันต้องออกจากออฟฟิตไปรับลูกที่บ้านไปหาหมอ

เด็กน้อยของแม่ ไปถึงหมอก็เล่า เสร็จสรรพว่า

“แมวมันมาข้างหลัง แล้วมันก็ แมวมันหนีบพี่ปราง”

หมอถึงกะขำ “แมวมันหนีบ”  แม่เลยต้องขยายความว่า

เหมือนที่จินนี่หนีบใช่ไหมคะ พี่ปรางตอบว่า ใช่คะ

คุณหมอเลยถามต่อว่า จินนี่นี่เป็นสิ่งมีชีวิตรึเปล่าค่ะ ประเภทไหนกัน

จินนี่เป็นหมาที่บ้านคุณยายแดง (บ้านน้องฝาแฝดของพี่ปรางเค้า)

………………………………

แม่ยุ้ยแอบโมโหพ่อปอนะ ทำไมไม่ไล่แมว ให้มันมาใกล้ลูกได้ไง

สงสารลูกจะตาย ต้องโดนฉีดยา 5 เข็มแน่ะ

แอบบ่นกะลุงลาภ แต่ก็นะ พ่อคงนึกไม่ถึง เราก็เลยไม่ได้ ต่อว่ากันหรอก

ปรางกฎว่า เด็กมีการตกลงกะหมอว่า ฉีดยาแล้วจะได้วิตามินซี

แถมแม่ก็ยังตบรางวัลเด็กที่จะต้องโดนฉีดยาด้วย นิทานหนึ่งเล่ม

…………………………..

ไปห้องฉีดยา พ่อจะให้พยาบาลฉีดยา้ข้างซ้าย

เด็กมีบอกว่าไม่เอา เอา้ข้างนี้ (ข้างขวา) เพราะปรางเค้าถนัดซ้าย

พอเข็มจิ้มลงเนื้อ เธอร้อง แว๊กนึง สักเสี้ยววินาที พอเอาเข็มออก เธอเงียบกริบวุ้ย

พร้อมกับถามหาวิตามินซีจากพยาบาล .. เออวุ้ย ลูกฉัน

นี่เลยบอกพ่อว่า แม่อุตส่าห์สงสารอยู่ตั้งนานนะเนี้ย

รู้งี้ไม่สงสารพี่ปรางดีกว่า พี่ปรางเก่งจะตาย ฉีดยาเรื่องขี้ประติ๋ว

………………………..

สรุปว่า แม่ไม่สงสารแล้วนะ ป้า ๆ น้า ๆ ลุง ๆ ก็ไม่ต้องสงสารนะคะ

พี่ปรางเค้า ร้องแว๊กเดียวเอง สบายมากเลย พี่ปรางบอกว่าไม่เจ็บ

สงสัยร้องเป็นพิธีเท่านั้นเอง .. พ่อแม่ก็เลยไม่ได้อะไรมาก

ทำเ็ป็นเรื่องปกติไปซะ .. หมองี้ยิ้มแป้นเลย เพราะหมอจะบอกตลอดว่า

พี่ปรางเค้าโตกว่าอาุยุจริง ๆ นะคะคุณแม่ ดูเค้าให้ความร่วมมือและฟังเหตุผล

………………………

แล้วพี่ปรางก็ได้ใบรับประกันมาคะว่าไม่บ้าแน่ ๆ อิอิ

พ่อปอก็ถามแม่ยุ้ยขึ้นมาว่า แล้วเราต้องห้อยป้ายเขียว ๆ ที่คอลูกเราไหมเธอ

เออวุ้ย ไอ่นี่ คิดได้นะเนี้ย กะลูกก็เล่น ดูมัน !!!

ว่าแต่ .. ต้องแจ้งให้ เพื่อนเล่น คุณครู และป้า ๆ ลุง ๆ ทราบโดยทั่วกันว่า

“ถ้าพี่ปรางไปกัดไม่ต้องตื่นเต้นนะคะ ไม่บ้า เพราะรับวัคซีนครบแล้ว”

…………………………….

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า บทชีวิตจะหลายเรื่อง มันก็หลายเรื่องจริ๊งจริง

มันไม่แปลกที่อันนี้ อันนั้นจะประดังประเดเข้ามาได้พร้อมกันไม่เลือกหน้า

เราต่างหากที่จะต้อง รับมือ กับมันให้ได้

บ้านนี้ก็ต้องบอกได้ว่า “ยิ้ม” รับไปคะ เพราะเราหนีมันไม่พ้น

ทุกอย่างมันเกิดขึ้น โดยที่เราไม่ได้อยากให้เกิด

แล้วก็ไม่ได้เกิดจากความตั้งใจจะให้เกิดด้วย

ดังนั้น เดี๋ยวมันก็จะผ่านไปคะ..เราแค่มีหน้าที่ยอมรับความจริงให้ได้

แล้วก็แก้ไขกันไปตามเหตุการณ์คะ

อีกอย่าง .. ถ้าพ่อแม่ไม่ตื่นเต้น ไ่ม่สงสารลูกจนเกินจริง

ลูกก็จะรู้สึกว่า เรื่องมันไม่ได้ใหญ่โตนัก

ฉีดยาร้องเท่าแกะหนังยางผูกผมอ่ะ อันนี้ครูหมีรู้ดี อิอิ !!

ข้อนึงที่อยากจะบอกคือ สำหรับบ้านนี้มี ประโยคนึงท่องไว้ว่า

“เด็กไม่ป่วยเลย ไม่มีในโลก” อย่านับแต่เด็กเลยค่ะ เราตัวโต ๆ นี่ก็ด้วย

ไม่มีใครบนโลกนี้ไม่เจ็บไม่ไข้ .. ข้อนี้ถ้าเรายอมรับได้

ชีวิตพ่อแม่ที่ห่วงลูก จะเบาขึ้นมาก

คนเป็นพ่อเป็นแม่น่ะ ไ่ม่อยากให้ลูกป่วย ไม่อยากให้ลูกไม่สบาย

แต่ก็ต้องยอมรับความจริงไว้ว่า ไม่ป่วยเลย มันเป็นไปไม่ได้

………………………………..

อะไรที่ทำให้แม่ยุ้ยคิดได้แบบนี้เหรอค่ะ

เพราะปรางนวลน่ะซิค่ะ .. ทำให้เรียนรู้จุดนี้ได้กระจ่างมาก

ตั้งแต่เกิดมา ช่วงเวลาในการกินนมแม่ ปีกว่า  ๆ

เด็กหญิงน้อยของแม่ ไม่เคยแม้แต่จะเป็นหวัด

ขนาดแม่พ่อขี้มูกยืด ไอกันโขลก ลูกก็ไม่ติด

ดังนั้น .. ในช่วงเวลาขวบปีแรกของลูก แม่ไม่มีประสบการณ์เลย

ในเรื่องของการดูแลเด็กป่วย .. มีแต่ประสบการณ์เรื่องการปั๊มนม (อิอิ)

………………………………..

แล้วบทเรียนของแม่ก็เริ่มต้นขึ้น ในหัวข้อการดูแลเด็กป่วย

เมื่อวันที่เด็กหญิงที่วิ่งเล่น ขำฮา เริ่มมีอาการป่วยกับเค้าบ้าง

ปรางเป็นไข้สูง แตะๆ 40 เลยค่ะ ในวันทีี่่แม่กับพ่อต้องไปทำงาน

เราเอาลูกไปด้วย พ่อแม่ต้องไปถ่ายรูปแต่งงานให้ลูกค้าที่สวนผึ้ง

เอาลูกไป ก็ฝากลูกไว้กับพี่เลี้ยงลูกของเพื่อน ที่ทำงานด้วยกัน

ถ่ายงานเสร็จ ค้างคืนนึง ลูกตัวร้อน .. แม่ก็ อื้ม ๆ ตัวร้อนกินยาลดไ้ข้หละกัน

ดีว่ามีเพื่อนไปด้วย เค้าก็เคยให้ยาลดไข้ลูก ก็จัดการซะ

ปรากฎว่า .. ไข้ไม่ลงจนถึง กทม. ระหว่างเดินทางก็เริ่มเงียบซึม

จนเย็น ๆ ก็ยังไม่ลง แม่พ่อจัดการเครียสารพัดที่ต้องเครียหลังถ่ายรูปเสร็จ

กำลังจะพาไปหาหมอประจำที่ รพ. พระรามเก้า

ในขณะที่รถติดไฟแดง ลูกของแม่ก็ตัวนิ่มไปเลย ตาเหลือกขาว

……………………………….

อุ้ม ๆ อยู่ นิ่มไปเลย ไม่ตอบสนองใด ๆ  ทายซิคะ วินาทีนั้น คนเป็นแม่จะทำไง

ร้องไห้ค่ะ บอกให้พ่อเปิดไฟฉุกเฉินเลี้ยวเข้า รพ. ที่ใกล้ที่สุด

ซึ่งตอนนั้นเราติดอยู่แยกตรงประชาชื่น มี รพ. เกษมราษฎร์ประชาชื่นอยู่ใกล้ ๆ

พอรถจอดหน้าประตู นังแม่วิ่งเร็วที่สุดในชีวิต อุ้มปรางแล้วก็ตะโกนลั่นไปหมด

ว่าช่วยด้วยค่ะ เด็กไข้สูง นิ่งไปแล้ว .. คือเห็นในละครแบบไหน มันเป็นแบบนั้นเลยค่ะ

พอเข้าห้องฉุกเฉิน เช็ดตัวลดไข้ .. ลูกก็ร้องได้ แต่แม่ยังร้องไห้ไม่หยุด

หลังจากนั้นเราก็เดินทางต่อไปยัง รพ. พระรามเก้า เมื่อปรางไข้ลดลง

ปรางไข้สูงอยู่หลายวันค่ะ ตรวจหาสาเหตุไม่เจอ ได้แต่เช็ดตัวลดไข้ไปเรื่อย ๆ

พร้อมกับให้ยา .. ให้น้ำเกลือ นั่นเป็นการ นอน รพ. ครั้งแรกของปรางนวล

นี่ค่ะ เด็กนอน รพ. ครั้งแรกในชีวิต ตอนตัวแค่เนี้ย

…………………………………..

หลังจากนั้นไปสักพัก สิ่งที่หนักที่สุดในชีวิตปรางก็เกิดขึ้น

เด็กไข้สูงอีกครั้ง .. แต่ไข้สูงไม่ใช่เรื่องแปลกแล้วสำหรับแม่ยุ้ย

แต่ว่า .. การเป็นตากุ้งยิง หรือว่าพี่กุ้งมาเยี่ยมเนี้ยซิ ปาดหัวใจแม่น่าดู

นี่เป็นภาพที่เม็ดไม่ใหญ่นักนะคะ ..

นี่ค่ะเม็ดโตเลย .. เม็ดนี้เป็นเม็ดแรกถ้าจำไม่ผิด แม่หละหมอเด็กพยายามเลี่ยงการกรีด

โดยการลองให้ยาดูก่อน .. เริ่มจากยาแก้อักเสบตัวธรรมดา จนหมอตาให้ตัวแรงขึ้น

ผลปรากฎว่า .. หนีไม่รอดค่ะ Augmentin ทำให้ปรางท้องเสียหนัก .. ไม่พ้นค่ะ นอน รพ. อีก

ทีนี้ .. ทั้งท้องเสีย ทั้งตาปูด .. กรณีนี้ำทำให้แม่ ขอหมอคุยกับหมอเด็กเป็นการส่วนตัว

เพื่อของเปลี่ยนหมอตาที่ดูแลน้องปรางเลยทีเดียว ..เนื่องจากอะไรรู้ไหมค่ะ ?

หมอบอกว่า ปรางนวลตัวเล็ก น้ำหนักน้อย เลยทำให้เป็นกุ้งยิงถี่

ต้องเพิ่มน้ำหนักให้ได้ .. ถ้ายังเ็ป็นอีแบบนี้ ก็ไม่วายต้องเป็นแล้วเป็นอีก

แล้วหมอบอกว่า การรักษาคือการผ่า ต้องวางยาสลบ ซึ่งปลอดภัยนะ แต่ก็มีความเสี่ยงอยู่บ้าง

……………………………………….

ไม่รอดค่ะ .. งวดนี้ต้องกรีดแน่ ๆ แต่แม่ขอเปลี่ยนหมอ

แล้วก็ขอคุยกะหมอคนใหม่ ตอนที่ปรางนอน รพ. เนี้ยหละคะ

หมอบอกว่า .. จริง ๆ ถ้ากรีดสด ๆ ได้จะดีมาก เพราะยาสลบกับเด็กเล็กก็นะ

สรุปว่า เรากรีดกันสด ๆ นะคะ ไม่วางยา แต่ฉีดยาชา .. ไม่อยากบรรยายภาพนั้นเลยค่ะ

………………………………………

พ่อแม่ต้องช่วยกันจับ อยู่ในห้องผ่าตัดเล็กด้วย คอยจับแล้วก็ให้เสียง

แต่ปรางก็ดิ้นนะคะ แต่ก็ไม่มาก คงเพราะหมดแรงจากท้องเสียด้วย

สงสารลูกจับใจ .. ใครจะอยากให้ลูกมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ ตั้งแต่ตัวแค่นี้ ไม่มีหรอกคะ

แต่งานนี้ เ็ด็กน้อย ๆ คนนี้ สอนอะไรผู้ใหญ่ ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่รู้ไหมคะ

ก่อนทำการกรีด ปรางร้องงอแงมาก ก็น่าจะมาจากการปวดตา

เพราะการเป็นหนองมันทำให้ปวดตุ๊บ ๆ อยู่ตลอดเวลา

แต่พอกรีดแล้ว .. ดูจากภาพค่ะ เธอเล่นได้บันเทิงมาก

ทำให้คนเป็นแม่คิดได้ว่า .. บางทีทางเืลือกที่เราว่าแย่ อาจจะดีกับลูกก็ได้

และอีกอย่าง .. ลูกใช้ชีวิตได้แบบปกติเลยถึงแม้จะปิดตาข้างนึง

แล้วแม่ทำไมมามัวสงสาร มาัมัวคิดมาก มามัวเป็นห่วง

ทั้ง ๆ ที่ มันคือการรักษาที่ทำให้ลูกดีขึ้น …ทำให้เรียนรู้ว่า “อย่าติดสินอะไรที่เราเอง”

บางทีมันอาจจะดูเจ็บ แต่ระยะเวลาในการเจ็บมันไม่ได้นานมาก

แต่ลูกดีขึ้นตั้งเยอะ จะมากลัวนั่น กลัวนี่อยู่ทำไมเนี้ย !!

…………………………………….

ปรางนวลเป็นตากุ้งยิงอยู่ 3 ครั้งติด ๆ กันเลยเีชียว

เราก็ยังพยายามหาสาเหตุกันต่อไป หมอให้ยามาป้าย มาหยอดทุกวัน

เป็นตัวยาแก้แพ้ .. ซึ่ง ตอนนั้นก็หยอดกัน ป้ายกัน เพื่อป้องกันสุดชีวิต

ผ่านไปได้สักระยะ เรา็ก็ลองให้กินยาแก้แพ้กัน เพราะยาป้าย ยาหยอดก็เอาไม่อยู่

จนมา ถึงจุดนึงที่เราพอจะสังเกตอาการนำ ก่อนการเกิดได้ว่า

ถ้าปรางนอนน้อย .. กลางวันไม่นอนเลย กลางคืนก็ดึก แล้วมีการขยี้ตา

เมื่อนั้นหละคะ .. พี่กุ้งจะมาเยี่ยม  พอได้ข้อมูลดังนั้น เราก็ปรับด้วยวิธีดูแลตัวเองกัน

………………………………….

ไม่ให้ลูกนอนดึก ซึ่งยากมาก แต่ก็พยายามทำกันมาจนได้

ถ้าเริ่มเห็นว่าขยี้ตา ให้กินยาแก้แพ้ แต่ยาป้าย กะยาหยอดหยุดไปเลย

กินยาแก้แพ้เฉพาะตอนมีอาการเท่านั้นด้วย

เอาน้ำเกลือเช็ดตาทุกวัน  ตอนเช้า หรือว่าบางเช้าที่เห็นว่า มีขี้ตาเขียว ๆ

เพราะหมอสอนแม่มาว่า เชื้อมันก็ติดที่ตากันได้เป็นปกติคะคุณแม่

แต่่ร่างกายเรานี่หละ สามารถขับมันออกไปได้ ด้วยกระบวนการทำให้มันเป็นขี้ตา

ซึ่งถ้าร่างกายขับมาเป็นขี้ตาได้ แปลว่าจะไม่เป็นกุ้งยิง

และนั่นคือร่างกายจะต้องอยู่ในสภาพที่แข็งแรง .. จึงจัดการกับเชื้อโรคได้

……………………………………

หลังจาก 3 ครั้งติด ๆ กันในการกรีดตากุ้งยิง ปรางนวลไม่ต้องเจอมีดหมออีกเลย

นั่นคือ .. แม่เองมีประสบการณ์และแนวทางในการดูแลมากขึ้น

มีขี้ตาเช็ดตาด้วยน้ำเกลือ ขยี้ตาก็ให้กินยาแก้แพ้

ถ้าเห็นขี้ตาเยอะหลายวัน ให้กินน้ำเต้าทองแก้ร้อนใน (อันนี้แผนโบราณเข้าแทรก)

ที่บอกได้ว่า ลูกตอ้งแข็งแรงนั้นหละดีที่สุดที่จะป้องกันเชื้อได้สารพัด

ไม่ไ้ด้พูดเพราะว่า ลูกฉันไม่ได้เป็นนิ ก็พูดได้ซิ

นี่พูดในฐานะที่ลูกฉันเป็นมาโชกโชนต่างหาก เลยพูดได้

เพราะปรางเนี้ย โดนมาสารพัดมากมาย

อย่างการป้องกันการเป็นหวัด หมอแนะนำเรื่องล้างจมูก

พอฟิดฟัิดปุ๊ปล้างคะ .. เดี๋ยวนี้ ถ้าทำแบบนั้นอย่างเคร่งครัดจริง ๆ

ปรางไม่ต้องกินยาฆ่าเชื้อ ยาแก้หวัดเลยนะคะ เธอจะหายได้เอง

แล้วปรางเองเป็นเด็กที่แม่และหมอใช้แนวทางเดียวกันคือ

ไม่ให้กินยาเยอะ ไม่ให้กินยาแรง .. อะไรที่รักษาได้ด้วยอย่างอื่น ทำก่อน

อย่างหวัด ล้างจมูกเอา ก่อนที่จะให้กินยาฆ่าเชื้อ

แต่เราก็ต้องมีขอบเขตนะคะว่า จะต้องทำแบบนี้ภายในกี่วัน ถ้าดีขึ้นคือโอเค

แต่ถ้าไม่ดีขึ้นต้องไปหาหมอแระ .. ต้องกินยาแระ

……………………………………

เรามีแนวคิดว่า ร่างกายแข็งแรงเนี้ย มันดูแลตัวเองได้ และต่อสู้โรคได้จริง

แต่กว่าจะทำได้เนี้ย มันยากอยู่ .. ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง ก็ยังดี

ดีกว่าไม่พยายามเลย เพราะเราก็รู้ว่ามันคือสิ่งที่ดี

ฝากไว้อีกแนวทางนึงนะคะ เผือว่า เ็ด็กบ้านอื่น ๆ จะได้กินยาน้อยลง

และก็หวังว่า จะป่วยกันน้อยลง

และก็ฟังมาหลายต่อหลายบ้านถึงคำถามมหัศจรรย์มากมาย

แล้ววันนี้ก็มาถึงจนได้ .. กับเด็กหญิงช่างถามที่บ้าน

จะบอกว่า มันเป็นช่วงเวลาที่ อมยิ้มได้ พร้อมทั้งปวดหัวไปปน ๆ กันเนาะ

………………………………

อย่างแรกที่มีข้อมูลคือ วัยนี้พ่อแม่ต้องตอบคำถามลูก ห้ามรำคาญ

เพราะคือช่วงเวลาแห่งการ Input นั่นเอง

ตอนมีข้อมูลอยู่ว่า ต้องตอบ ก็โอเค ๆ ตอบอยู่แล้ว แหมลูกถามนินา

พอถึงเวลาจริง เพิ่งเข้าใจว่าาทำไม เค้าถึงบอกว่า “ห้ามรำคาญ”

เพราะคำถามเหล่านั้น จะถูกลูกถามซ้ำ ๆ ถึงแม้จะได้คำตอบจากเราไปแล้ว

ฟังไปฟังมาเหมือนว่า จะถามจนกว่าจะได้คำตอบที่ถูกใจ .. ตัวอย่างเช่น

…………………………..

เช้าวันธรรมดาที่กำลังขับรถไปส่งเด็กกัน

พ่อจอดรถติดทับทางม้าลาย ..แม่ก็เอ่ยขึ้นมาว่า พ่อนี่มันทางม้าลายอ่ะ

แล้วเด็กก็เกิดคำถามขึ้น

ปราง : คุณแม่ ไหนหละ ม้าลาย

แม่ : ลูกเห็นที่ถนนไหมคะ นี่เค้าเรียกทางม้าลาย

ปราง : เห็น ไหนหละม้าลาย

แม่ : เค้าเอาลายของม้าลายมาทาถนนให้มันเหมือนกันลูก เอาไว้ให้คนข้าม

ปราง :  อ่อ แล้วไหนหละม้าลาย คุณแม่

แม่ : (แอบสบตาพ่อผ่านกระจกมองหลัง) เอาแต่แบบของลายมาลูก ไม่มีตัวม้าลาย

พ่อ : เวลาคนข้ามถนนจะข้ามตรงทางม้าลาย กับสะพานลอย

แม่ :  พ่อ เยอะไปป่าว ทางม้าลายยังแก้ไม่ตกเลยนะ สะพานลอยเลยเหรอ

ปราง : คุณพ่อ แล้วไหนหละ สะพานม้าลาย

+++ ทันใดนั้น ก็มีคนเดินข้ามถนนผ่านทางม้าลาย ++

ปราง : คุณแม่ นี่เหรอ คนเดินทางม้าล้าย

+++ ไฟเขียวพอดี .. เรื่องทางม้าลายเลยจบลงว่า “ไหนหละตัวม้าลาย”

………………………………..

อีกวันถัดมา รถไปติดอยู่หน้าร้านข้าวมันไก่

ปราง : คุณแม่ในนั้นอะไร (มือก็ชี้ไปที่ตู้ที่เค้าแขวนไก่ต้ม)

แม่ : ไก่ต้มลูก ไว้ทำข้าวมันไก่

ปราง : ทำไมมีแค่ 2 ตัว

แม่ : ไว้เป็นเพื่อนกันไงลูก จะได้ไม่เหงา (แม่ลองแนวแฟนตาซีดูบ้าง วิชาการแล้วไม่รอด)

ปราง : อ่อ ไว้เป็นเพื่อนกัน สองคน แล้วทำไมมันไม่มีลูกหละคุณแม่

ก็มันมีพ่อกับแม่ ทำไมไม่มีลูก

แม่ : (ไงหละเจอลูกแฟนตาซีก่า) ลูกยังตัวเล็กอยู่ลูกเลยมาด้วยไม่ได้

ปราง : อ่อ ลูกตัวเล็ก มาไม่ได้

…………………………………

วันแม่ที่ผ่านมา พ่อแม่ไปโรงเรียน ไปร่วมกิจกรรม

พอกลับมาบ้านเราก็ล้างเท้ายายกันอย่างที่เอามาให้ดู

เด็กก็ยังคงประทับใจกับวันแม่

ปราง :  คุณแม่ เมื่อไหร่จะมีวันพ่อ

แม่ : มีแน่ ๆ ลูก รออีกหน่อยนะ คราวนี้พ่อคงไปเต้นแบบแม่บ้าง

พ่อ : วันนั้นพ่อคงขาเจ็บอ่ะลูก เต้นไม่ไหวปรางไม่ว่าพ่อนะ

แม่ : (ออกแนวอยากให้พ่อเต้น) เดี๋ยวพ่อก็เต้น

ปราง : คุณแม่ แล้วเมื่อไหร่จะวันยายหละ

แม่ : เออเนาะ วันไหนหละวันยาย อ้อ  ๆ วันสงกรานต์ไง

ปราง : งั้นก็มีวันยาย แล้วมีวันลูกไหมคุณแม่

พ่อ  :  มี ๆ  วันเด็กไง เดี๋ยวก็มีวันลูก

ปราง : มีวันลูกด้วย เย้ ๆ

……………………………………

ก็ลุ้นคำถามเด็กกันต่อไปค่ะ ว่าวันนี้จะมีอะไรถามแม่อีกไหม

แต่มีสิ่งนึงที่ดูแปลกหูแปลกตาแม่ .. คือการอยากลองโน้นลองนี่

อยากลองเนี้ย .. เป็นการลองดูว่า คนอื่นจะทำไงถ้าปรางทำแบบนี้

คืออยากลองเพื่อเช็ค feedback ของคนรอบข้างรึเปล่าไม่รู้นะ

…………………………..

เริ่มจากการเล่นกับยายแรง ๆ ออกแนวแกล้งยาย

คุณแม่ก็ปราม ๆ ว่า น้องปราง ไม่เอาลูก ไม่เล่นกับยายแบบนี้

เริ่มอยากลองหยิกแม่บ้าง อยากลองดึงผมแม่ดู

ดูซิว่าแม่จะว่าไง .. แม่ก็บอกไปว่า น้องปรางไม่เล่นกับแม่แบบนี้ซิคะ

แม่เจ็บนะ .. ถ้าแม่เล่นกับน้องปรางแบบนี้บ้าง น้องปรางจะเจ็บไหม

ได้คำตอบว่า “ไม่เจ็บหรอก เจ็บนิดเดียวอดทนได้”

…………………………..

คำที่ว่า “เจ็บนิดเดียว อดทนได้ไหมเนี้ย” มันคือคำของแม่เลย

เวลาน้องปรางร้องไห้ โดนโน้นโดนนี่ วันนี้ ย้อนกลับมาหาแม่ เหมือนเดี๊ยะเลยลูก

กับพ่อก็เหมือนกัน มีเล่นกันแล้วก็แกล้งพ่อ

ดูเหมือนว่า พฤติกรรมนี้จะเป็นสักระยะนึงได้ แล้วก็เหมือนว่า ไม่ฟังนะที่แม่บอก

ว่าเล่นแบบนี้มันเจ็บ คนอื่นเค้าเจ็บนะลูกนะ

แม่เลยคิดว่า สงสัยต้องเพิ่ม Level ให้มันดูจริงจังอีกระดับนึงดีกว่า

…………………………………

เล่นกับพ่ออยู่วันนึง ไม่รู้เล่นอะไรกัน แม่รู้อีกที

ปรางตบหน้าพ่อปอเต็มแรงเลย .. แล้วก็ทำหน้ามุ้ย ๆ บอกว่า

พ่อไม่ทำแบบนี้ซิ ต้องโดนตี

แม่เห็นแว๊บแรก .. ในใจคิด ทำไงดี ทำไงดี

ในใจแม่คิดว่า นี่ต้องทำให้รู้แล้ว มันไม่ควรทำอย่างมาก

แม่เลยเดินไปเพื่อเป็นกรรมการ เพราะพ่อพอโดนลูกตีก็เงียบกริบ

คงจะเงียบจากการคิดอยู่หละมั้งว่า จะทำไงกับลูกดี

…………………………

แม่ยุ้ยเดินเข้าไปถามน้องปรางว่า

“ทำไมทำคุณพ่อแบบนี้หละลูก พ่อเจ็บนะรู้ไหม”

ปรางตอบเลยว่า “เจ็บนิดเดียวเอง พ่ออดทนได้”

แม่เลยบอกไปว่า “อันนี้ลูกตั้งใจตีคุณพ่อนะ ถ้าแม่ตีปรางแบบนี้บ้างหละ หนูจะเจ็บไหม”

ปรางก็ตอบแบบเดิม “เจ็บนิดเดียว อดทนได้”

นังแม่มีแอบหยุดคิดนิดนึง .. เอาไงต่อดีหว่าเรา

เลยบอกปรางนวลไปว่า “คุณพ่อเสียใจนะเนี้ย ลูกทำคุณพ่อเจ็บ”

น้องปราง ก็นิ่งไปนิดนึง ไม่โต้ตอบอะไร

แม่ยุ้ยก็เลยพูดต่อไปว่า “คุณพ่อเล่นด้วย แล้วน้องปรางตีพ่อ พ่อคงกลัวน้องปรางแล้วหละ”

“แล้วคุณพ่อเสียใจมากนะเนี้ย เจ็บที่โดนตีก็เจ็บ เสียใจที่ลูกแกล้งก็เสียใจ”

แล้วจากนั้นแม่ก็หันไปส่งสัญญาณให้พ่อ ตีหน้าเศร้า อย่างที่แม่บรรยายไป

พ่อปอก็รู้งาน เริ่มเศร้า ทำหน้าเศร้า ทำหน้างอน หันหน้าหนี

คุณลูก เริ่มหันไปมองพ่อ เริ่มสลดลง แล้วตอบว่า “ไม่เศร้าหรอก”

แม่ก็เลยพูดต่อไปว่า ” เนี้ย คุณแม่ก็เสียใจ ที่ลูกเป็นเด็กเกเรแกล้งคนอื่น”

“แล้วอีกหน่อยจะมีใครอยากเล่นกะน้องปรางหละลูก เดี๋ยวไม่มีเพือ่นเล่นนะ”

…………………………….

พ่อยังคงเศร้าต่อเนื่อง และแสดงอาการงอนให้ชัดขึ้น

ปรางนวลเริ่มรู้สึกได้ ว่า พ่อเสียใจจริง ๆ เลยเอามือไปจับแขนพ่อ

แม่ก็เลยถามต่อไปว่า “ลูกขอโทษคุณพ่อยังคะ เป่าเพี้ยงให้คุณพ่อด้วยนะ”

ปรางนวลยังคงยึดมั่นใจจุดยืดที่แน่นอน “ไม่ขอโทษหรอก พ่อเจ็บนิดเดียว”

…………………………..

แม่เลยบอกน้องปรางต่อไปว่า “คุณพ่อเสียใจ แบบนี้คุณแม่ก็เสียใจ พ่อลูกไม่รักกัน”

“แล้วแม่จะทำยังไงดี แย่จังเลย  พ่อลูกไม่รักกัน ลูกก็แกล้งพ่อ แม่เสียใจ”

เด็กเริ่มสลดลงอีกหน่อย แล้วก็ หันไปหาพ่อ บอกว่า “คุณพ่อ น้องปรางขอโทษคะ”

………………………….

ที่ทำเสียเหยียดยาวขนาดนี้เพราะอยากให้ลูก กล่าวคำขอโทษ

จากความรู้สึกของตัวเองว่า เค้าทำกับคนอื่นไม่ดี ต้องขอโทษ

เพราะเคยใช้การ บอกว่า ทำแบบนี้แล้วต้องขอโทษซิคะ

เค้าก็ขอโทษนะ แต่ก็ไม่รู้หรอก ว่า ทำไมต้องขอโทษ

แล้วก็บางทีก็ทำ แล้วก็ขอโทษแล้ว แล้วก็วิ่งหนี

……………………….

ไม่รู้ว่าทำเกินไปไหมนะ แต่ว่า ก็ไม่ได้ใช้วิธีรุนแรงอะไร

ไม่ตีเมื่อลูกไม่ขอโทษ แต่บอกเค้าว่า การกระทำที่เค้าทำมันกระทบกับความรู้สึกคนอื่น

เพียงเพราะอยากให้ลูกรู้ว่า สิ่งที่ลูกทำ มันมีผลกับคนอื่นอย่างไร

เราอยู่ร่วมกัน ต้องรักกัน อยากให้เค้ารู้สึก ยอมรับ ในสิ่งที่ทำ

ก็ไม่รู้ว่ามากไปรึเปล่าสำหรับเด็กสามขวบ แต่ที่แน่ ๆ

ตั้งแต่ครั้งนั้น ปรางไม่ทำแบบนี้อีกเลย

เช้าวันจันทร์ .. ดูหน้าตาเด็กจะไปโรงเรียนซิคะ

ออกมานั่งชิงช้า ถ่ายรูปรอพ่อ .. สองวันนี้สายตลอดเลย พ่อแม่ตื่นสาย

สองวันนี้ตื่นเช้ามา บอกแม่ว่า “วันนี้ก็วันแม่นะคุณแม่”

วันนี้ก็บอกว่า “วันนี้ก็วันแม่นะคุณแม่”

คุณแม่เลยถามต่อไปว่า “วันแม่ น้องปรางรักใครค่ะ”

น้องปรางตอบพร้อมยิ้มหน้าบานเลยว่า “น้องปรางรักพ่อ”

- -”

……………

พอแม่ทำหน้าเศร้า เด็กน้อยก็เลยบอกว่า “วันแม่น้องปรางรักยาย”

ไงหละ .. เริ่มแกล้งแม่แระทีนี้

แม่ก็เลยบอกว่า ไม่เป็นไร ไม่มีใครรักแม่ก็ไม่เป็นไร

เด็กเลยรีบบอกว่า “น้องปรางก็รักแม่ด้วย”

……………………

ถามได้ความว่า อยากให้เป็นวันแม่ เพราะคุณแม่คุณพ่อจะได้ไปโรงเรียนด้วย

ซะงั้นลูกฉ้าน