ใจใคร .. ใจมัน

ใจเรา .. เราต้องรักษา

เพราะไม่มีใครรักษาใจเราได้ นอกจากตัวเราเอง

ความคิดที่จะฝากใครดูแลและรักษาดวงใจ คงไม่ใช่แนวสำหรับฉันนะ

เพราะทุกคนมีหน้าที่หนึ่งที่สำคัญ คือ การดูแลใจตัวเอง

หากเราไม่ดูแลใจตัวเอง ปล่อยใจไปเกาะกับทุกข์สารพัดที่แทรกเข้ามาในชีวิต

เตรียมตัวหม่นหมอง .. นอนซมได้เลยค่ะ

เพราะใจของเรามันก็จะกวัดแกว่งไปตามสรรพสิ่งภายนอก ไม่ว่าจะเป็น

เสียงจากคนรอบข้าง

บรรยากาศในที่ทำงาน

หรือแม้แต่ กระแสสังคม

แล้วทำไม .. จะปล่อยใจของเราไประทมกับสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้กันเล่า

ปล่อยให้ทุกอย่างมันผ่านไปตามเวลาของมัน

เพราะเมื่อมันเกิด .. เดี๋ยวมันก็ดับ ช้าบ้าง เร็วบ้าง นานบ้าง รอแทบไม่ไหวบ้าง

แต่สุดท้าย .. มันก็จะผ่านไป

อย่าได้เอาใจของเราไปกอดมันไว้ .. เพราะเราจะเปลืองพลังงานโดยใช่เหตุ

เฝ้าดูใจเราไว้ทุกระยะ ตอนนี้โกรธแล้วนะ ตอนนี้เริ่มหงอย

ดูไว้เรื่อย ๆ จะทำให้เราสามารถเห็นสิ่งที่มาเคลือบเกาะได้อยู่เป็นระยะ

แล้วก็เฝ้าดูมันไปเรื่อย ๆ มันจะช่วยให้เรา “รู้สึกตัว” และไม่หลงจมไปกับสิ่งเคลือบเกาะนานจนเกินจำเป็น

…………………………………………………

หากเรารักษาใจเราได้ .. เฝ้าดูใจเราได้

เราจะรู้สึกโปร่งเบา สดชื่น หรือหงอยสั้นลง

ยิ่งเมื่อ ใจดวงน้อยยอมรับได้ว่า มันคือธรรมดาของโลก

ก็จะยิ่งเบาจากการคาดหวัง ลดการยึดเกาะลงทีละน้อย

เหมือนเราค่อย ๆ ลบกรอบที่ขีดล้อมตัวเองเอาไว้ในทุกทุกวัน

…………………………………………………..

อย่าไปเสียเวลาสนใจใคร ใครจะทำอะไร ก็เรื่องของเค้า

เราหมั่นดูใจของเราจะดีกว่า

ใครจะว่า ใครจะบ่น ก็ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของใจเค้า ไม่ใช่ใจเรา

ใครจะเกลียด ใครจะแค้น

ก็ไม่ใช่เรื่องของเราอีกเ่ช่นกัน

เมื่อใจไม่ฝักใฝ่ สนใจในการกระทำหรือความคิดคนอื่น

ก็เหมือนลดภาระหน้าที่ใหญ่ออกไปจากชีิวิตเลยทีเดียว

………………………………………………….

เฝ้าดูใจตัว ดีกว่ามัวจ้องดูคนอื่น