มาเช้ากลับได้เช้าอีกวัน บางทีมาเย็น นอนอยู่ออฟฟิต
แถว ๆ โซฟาบ้าง ปูผ้านอนที่พื้นห้องประชุมบ้าง
ตื่นมาอีกทีก็นั่งปั่นงานเอกสารกันที่โต๊ะต่อจนเที่ยงของอีกวัน
บอกตามตรงว่า ตั้งแต่มีน้องปราง ไม่เคยห่างลูกขนาดนี้มาก่อน
กลับมาถึงบ้าง ตีสามบ้าง ตีห้าบ้าง ก็ไปนอนไม่เจอลูก
ตื่นมาก็ไปทำงานต่อ ต้องแอบลูกด้วยนะ ไม่งั้นจะร้องไห้งอแง

คิดถึงทั้งลูกและสามี รวมถึงแม่ เหมือนตัวเองไปทำงานต่างจังหวัดไงก็ไม่รู้
มีนะวันนึง กลับมาถึงบ้านหกโมงเช้า อาบน้ำแต่งตัวไปใส่บาตรให้น้องปราง
แล้วก็กลับไปทำงานที่ออฟฟิตต่อ .. ก็ไม่รู้ว่ามันผ่านมาได้ยังไง
เป็นอย่างนี้อยู่สัก 2 สัปดาห์ได้นะที่หนัก ๆ และก่อนหน้านั้นก็ทำงานวันอาทิตย์
อยู่สักสามสี่อาทิตย์ .. นี่ก็นอนไม่หลับ เพราะร่างกายยังมึนงงเรืองเวลาอยู่

จากช่วงเวลาที่วุ่นกับงาน ก็มีปัญหาต้องวุ่นกับคน
อย่างนึงที่เห็นได้ชัดคือ .. เมื่อมีอะไรมากระทบ ใจก็ยังคงแกว่ง
เผลอไปกับความโมโห สงสัย จนรู้สึกได้ว่า แบตกำลังอ่อนเต็มที่แล้ว
ต้องเรียกว่า มีเสียงสัญญาณโลแบตร้องเตือนแล้วหละ
ทิ้งการภาวนาไปนาน .. ต่อไปนี้จะต้องเริ่มกลับมาฟิตกันใหม่

แต่ธรรมะของหลวงอาก็ช่วยชีวิตไว้หลายเรื่อง
ไม่งั้นคงมีเหตุวิวาทกับคนอื่นเค้าไปแล้ว หรือไม่ก็คงยื่นใบลาออกไปแล้วหละ
แล้วก็เพิ่งรู้ว่า น้อง ๆ ในออฟฟิตบอกว่า พี่นะทั้งปี ” ปล่อยเค้าไป” “ช่างเค้าเหอะ”
มันกลายเป็นคำติดปากของเราในหมู่น้อง ๆ ไปแล้ว
แต่งวดนี้บอกตรง ๆ มีหลายเรื่องที่รู้สึกว่า ปล่อยไม่ได้ ช่างไม่ไหว

แต่ก็มีบางเรื่องที่เราเอง วางมันได้อย่างที่ตัวเองยังงง
มีประเด็นกันขึ้นมาว่า ดิฉันผิดศีลข้อกาเมฯ ฟังแล้วก็ขำๆ
แล้วก็ได้แต่คิดว่า ศีลของฉันในข้อนี้ ฉันรักษาไว้ยิ่งชีวิต
ผิดถูกชั่วดี ก็รู้กันอยู่แล้ว ใครจะคิดอะไร เราก็ห้ามเค้าไม่ได้
แต่เรานั่นหละที่รู้ตัวเองดีอยู่ว่า เราทำอะไรอยู่
เล่าให้ปอฟัง .. ขานั้นก็นิ่งได้อย่างน่าทึ่งอีกเหมือนกัน
ปอบอกว่า ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นแบบนั้น แต่พอถามว่าโกรธไหม กับคนที่พูด
ไม่มีคำตอบจากปอ .. สำหรับฉัน ถามว่าโกรธไหม โกรธนะ
จริง ๆ ฉันรู้เรื่องพวกเนี้ยมานานแล้ว แล้วก็โกรธไปนานแล้ว
จนมันเลือนลางไปแล้ว พอมีประเด็นกลับมาอีก ความโกรธมันก็ชัดขึ้นมาอีก

เอาเหอะ .. วันนึงมีคนที่ออฟฟิตเปิดหลวงอา ขึ้นมาตอนทำงานดึก ๆ
ท่านเทศน์เรื่อง ตัวตน อย่ายึดตัว ยึดตน เพราะสุดท้าย ตัวตน ก็ไม่มี
วินาทีนั้นหละ .. เออเนาะ จะมายึดว่าต้องดี ต้องไม่มีข้อเสียในสายตาใคร ๆ
ทำไมเล่า .. สิ่งที่ได้ยินมันก็แค่สิ่งที่วิ่งมากระทบความเป็นตัวตนเท่านั้นเอง
สุดท้าย ตัวตน มันก็ไม่มีอะไร ดังนั้นใครจะว่าอะไร ใครจะทำอะไร ก็ปล่อยเค้าไป

ต้องขอบคุณผู้ซึ่งเปิดธรรมะหลวงอาให้มาเข้าหู แล้ววิ่งผ่านไปที่ใจของเรา
ต้องขอบคุณพี่คนนั้นจริง ๆ ถึงแม้ว่า เค้าจะคือคนเดียวกันกับที่ว่าเรา ก็เหอะ
เพราะถ้าไม่ได้เค้า เราก็คงไม่ได้เข้าใจ สิ่งที่หลวงอาเทศน์สอนอย่างนี้
เก็ตแต่ภาคทฤษฎี นี่คงเป็นข้อสอบภาคปฎิบัติหละมั้งเนี้ย

ดังนั้น .. สิ่งที่มากระทบต่อ ๆ มา ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง คนอย่างฉันฟังทำไมธรรมะ
ไม่ได้กล่อมเกลาจิตใจเลย .. ก็ทำให้ความรู้สึก ขัดเคืองในคำพูดเหล่านั้น น้อยลง
และก็นึกถึงหลวงอาว่า ธรรมะเป็นเรื่องเฉพาะตัว

ฉันเองก็ได้รู้ว่า จริง ๆ เราเองยังยึดที่ไม่อยากดูเลว ในสายตาคนอื่น
เพราะเรายังขัดเคือง ขัดใจเมื่อเค้าคิดว่าเราเลว
แต่ในความเป็นจริงแล้ว เราบังคับอะไรใครไม่ได้เลย
แม้กระทั่งใจและความคิดของตัวเราเอง เรายังไปบังคับไม่ได้เลย
วิ่งกระเจิงไปไม่รู้วันละกี่ร้อยครั้ง แล้วจะไปอะไรกะใจคนอื่น

ทุกวันนี้มีหน้าที่ ทำมาหากิน เพื่อเลี้ยงครอบครัว
มีงานก็ทำงาน มีหน้าที่อะไรก็ทำ เลิกงาน มีชีวิตของตัวเอง
อย่าได้พาคำใครกลับเข้ามาในชายคาบ้าน
มันไม่มีประโยชน์เลยที่จะมานั่ง เจ็บ นั่งจำ

แต่บางเรื่องในกระบวนการทำงาน มันก็ยังคงมีความถูกต้อง
และบทบาทที่จะต้องรักษาไว้ด้วย งานก็คืองาน
อะไรที่ไม่ถูกต้อง ฉันก็ต้องทำให้มันถูกต้อง แค่นั้นเอง

อีกครั้งที่รู้สึกว่า ธรรมะ ช่วยชีวิต
และอีกครั้งที่รู้สึกว่า ตัวเองหย่อนหยานในการภาวนา

เอาใหม่ ๆ กลับมาโฟกัสกันใหม่ .. เนี้ยนอนไม่หลับ
เดี๋ยวจะกลับไปนอนดูลมหายใจจนกว่าจะหลับแล้วกัน

เห็นว่า ความปวดหัวเกิดขึ้น แล้วมันก็หมดไป
ถ้ามันยังไม่ถึงที่สุดเอง มันก็จะผุดขึ้นมาใหม่
ครั้งนี้ไม่กด ไม่บังคับ ไม่บีบให้มันหยุดเลยนะ
ก็ดูซิว่า มันจะเซ็ง จะเบื่อ อยากจะดิ้นไปแค่ไหน

ครั้งนี้เข้าใจว่า  การปล่อยให้มันวิ่ง ๆ ไปกะบังคับให้มันนิ่ง ๆ ไว้มันต่างกัน
แล้วพอมันถึงที่สุด มันก็หมดไปเอง ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าพยายามจะหยุดมัน
มันก็หยุดไม่ได้แบบวันที่มันหยุดเอาเอง 

รู้เอาความจริง ไม่ได้รู้เอาดี
ก็มีตะหงิด ๆ เหมือนกันว่า เอ้ยฟุ้ง ไม่ดีมั้ง
ตามดู ตามรู้ไป ไม่ต้องสนใจซิว่ามันดีหรือไม่ดี

นี่หละเลยได้เห็น อะไรมากมายในระยะเวลาสามสี่วันนี้
ใครทำอะไรก็เรื่องของเค้า เรื่องของเราคือ รู้ตัวไว้
อย่าใจลอยเผลอไปผสมโรง หรือเอาอะไรมาปนเปื้อนใจตัวเอง

เก็บขยะไว้กะตัวอยู่สี่วัน รู้สึกเลยเหม็นโชยเชียว
และก็ได้เห็นความแตกต่างเลย ระหว่างเวลาขยะน้อยกับขยะมาก

นี่คือเราควบคุมไม่ได้ เลือกไม่ได้ เห็นข้อนี้ชัดขึ้น
……………………………………….

หลวงอาบอกว่า อย่าคิดมาก คิดมากยากนาน
จิตที่มีสติ และจิตที่ไม่มีสิต สอนธรรมะเราได้เท่าเทียมกัน

จากที่เราเคยรู้สึกว่าตอนนี้ ฉันขัดใจวะ ไมเธอทำงี้หละเนี้ย
ฉันคิดว่า แบบนี้คือ การเห็นในสิ่งที่ตัวเองกำลังรู้สึกอยู่
นั่นคือ มันปุด ๆ อยู่ในใจ และก็มีคำตัดพ้อต่อว่า อีกมากมายเกิดขึ้นในหัว

และทุกอย่างก็เกิดขึ้นอยู่ในหัว จนผ่านไป สักเกือบชั่วโมง
มันก็กลายเป็น ตัวหนังสือที่พิมพ์ผ่าน msn ไปราวีสามีตัวเอง หุหุ

พอคุยกับน้องเจส เล่าเคสเป็น step จากที่ฉันเข้าใจว่ามันคือการเห็น
ว่าเนี้ยมันขัดใจนะ แล้วมันก็ตัดพ้อ แล้วมันก็วน ๆ อยู่ในหัวสักชั่วโมง
มันก็ไม่ไหวแล้วครับ ต้องลุย ๆ ๆ  แล้วก็ออกมาเป็น ตัวหนังสือมากมายผ่าน msn ไป

น้องเจสบอกว่า ต้องดูก่อนนะค่ะว่า
ตอนนี้ฉันกำลัง เห็น หรือว่ากำลัง เป็น ประโยคนี้หละค่ะน้องจ๋า
ทำให้พี่ เออวะ .. นี่กำลัง เป็น มากกว่านะเนี้ย แบบว่า เต้นผาง ๆ
ถึงแม้ว่ามันจะเต้นน้อยกว่าสมัยเมื่อก่อนนี้ก็เหอะ แต่มันก็ยังเต้นอยู่นิหว่า
บอกน้องเจสไปว่า คือว่า ถ้าเป็นแต่ก่อนนะเจส พี่น่ะกดมือถือไปใส่กันในบัดดลแล้ว
นี่มีจังหวะ หน่วงอยู่ในหัว สักชั่วโมง  นี่คือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงในตัวพี่

น้องเจสเลยค่อย ๆ ชี้ให้เห็นว่า ถ้าเป็นการ เห็น
เราจะทันตั้งแต่ปุดแรกที่มันเกิด หรือปุดไหนสักปุดก็ได้ ว่า อ้อ ขัดใจ
แล้วก็ ขัดใจนะ ขัดใจ มันก็จะแค่นั้น จะไม่มีคำตัดพ้อต่อว่ามากมายออกมาในหัว
ซึ่งคำตัดพ้อต่อว่าเหล่านั้นมันคืออาการ "ปรุง" ของเรานั่นหละ

ก็เพิ่ง รู้จัก คำว่า ปรุงแบบจะ ๆ ก็วันนั้นหละ ว่า อ้อ แบบนี้คือการปรุง
แล้วก็ อ้อ กับคำว่า เห็น และ เป็น ก็วันนั้นเช่นกัน

น้องเจสบอกว่า ถ้าเราเห็น เราจะเห็นไปตามความจริงที่มันเกิด
น้องเค้ายกตัวอย่างเรื่อง ถ้าเราเห็นรถชนคน เราก็ อื้ม รถชนคน
ส่วนมากก็จะมีอะไรต่าง ๆ ตามมา มากกว่า อื้ม รถชนคน
ประเภทว่า เค้าเจ็บมากแหง๋เลย คนขับขับไงเนี้ย คนเดินเดินไม่ดีป่าว
ไอ้ที่ตามมาเหล่านั้นคือการ ปรุง ต่อจากความจริงที่เกิด คือ รถชนคน

นี่ต้องเรียกว่า น้องเจส ชี้ให้เห็นจะ ๆ จริง ๆ นะ
ต้องขอขอบใจน้องเจสอย่างมากมาย ที่ทำให้พี่ อ้อ ตั้งหลาย อ้อแน่ะ

……………………………………………………………………..

ชีวิตในออฟฟิตตอนนี้ ก็มีประเด็นของธรรมะเข้ามาเกี่ยวมากโขอยู่
แต่มันเป็นธรรมะของคนบางคน ที่พยายามจะบอกคนอื่น
แต่ฉันว่า การที่จะบอกอะไรใครได้ มันต้องเกิดมาจากการปฎิบัติให้เห็นจริงเสียก่อน
เหมือนกับการที่ ฉันจะถามใครสักคนว่า จะทำคุ๊กกี้ทำไงอ่ะ
ถ้าฉันถามคนที่ไม่เคยทำแต่เคยอ่านตำราทำอาหาร
เค้าก็จะบอกฉันว่า ก็เตรียมนี่ ๆ นะ เริ่มจาก 1 2 3 ..บลา ๆ

แต่ถ้าฉันเปลี่ยนไปถาม มิงค์ หรือว่า เจส
สองสาวนั่นจะตอบคนละแบบกับคนอ่านตำรา
เพราะสองสาวนั้นทำกันจนมือเป็นระวิงมาแล้ว นักต่อนัก
จะมีประมาณว่า ระวังอันนี้นะค่ะพี่ .. ถ้าเราทำแบบนี้ มันจะเป็นแบบนี้
อ้อ แล้วพี่อย่าลืมแบบนี้นะค่ะ อันนี้ต้องอย่างนั้น อย่างนี้
ซึ่งมันไม่ใช่การท่องจำขั้นตอนมาบอกฉัน

ธรรมะก็เหมือนกันนะ ฉันว่า .. ทุกคนนี้คนแถวนี้เป็นพวกท่องตำรามาเล่า
และก็พยายามจะบอกว่า เนี้ยหละ แบบนี้เลย แบบนี้หละ ตามนี้นะ
ล่าสุดที่เพิ่งจะได้มีการ ถกเถียงกันมาคือ เมื่อเรารู้ว่า เราโกรธ
เราจะหยุดโกรธได้ทันที .. ฉันก็บอกว่า ฉันว่าไม่ใช่
การที่เรารู้ว่าโกรธ แล้วหยุดกึกได้เลย แบบเบรครถน่ะ ฉันว่ามันคือการกด
เพราะพอเริ่มรู้ว่าโกรธ แล้วก็จะมี การบอกตัวเองว่า เฮ้ย โกรธมันไม่ได้นะ อย่าโกรธซิ
นั่นมันคือการกด ไม่ใช่ว่า สติมันเกิดหรอกนะ

คือก็ห้าวหาญนะ ปากกล้า ไปออกความคิดเห็น ทั้งๆ ที่ลำดับชั้นในการงานก็ต่ำกว่า
แถมอายุก็น้อยกว่ามาก .. แต่สิ่งที่ฉันบอก คือสิ่งที่ฉันเคยเป็นมาก่อนน่ะ

ฉันก็บอกเค้าไปอีกว่า ธรรมะน่ะ ต้องอาศัย  "อ๋อ..แบบนี้นี่เอง"
ไม่ใช่ว่า มันอย่างนี้ ๆ จากการจำได้ หรือการคิดเอาว่า มันแบบนี้ ๆ
เพราะเค้าก็มาถามว่า ได้ยินครูบาอาจารย์บอกว่า ถ้าปฎิบัติถูกทางจะโปร่ง จะเบา
เค้าก็มาถามว่า คำว่าโปร่งเบาเนี้ยมันเป็นไง เค้าก็มานั่งคิดว่า มันเหมือนไปทะเลไหม
มันเหมือนได้ไปนั่งสูดอากาศไหม เค้าคิดไม่ออก ว่ามันแบบไหน

ฉันก็เลยบอกว่า ไม่เห็นต้องไปคิดเลย .. เพราะเดี๋ยวถ้ามันเกิดขึ้นมันจะ อ๋อ เอง
ถ้าไปคิดไว้ก่อน คาดเดาเอาว่ามันแบบนี้ ๆ นะ เราก็จะพยายามลากใจตัวเองไปตามนั้น

ฉันก็หมายเหตุกะเค้านะว่า นี่คือความคิดเห็นของฉันจากสิ่งที่ฉันเป็น
ไม่ได้แปลว่าสิ่งที่ฉันบอกจะถูกต้องรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ฉันทำแล้วเป็นแบบนี้

ฉันฟังหลวงอา ท่านบอกว่า "ธรรมะ รู้ไม่ได้ด้วยการคิด"
และก็ " ไม่มีใครสั่งให้สติเกิดได้ "

ล่าสุดเค้าคนนั้นก็บอกว่าเค้าพยายามจะนั่งกรรมฐานให้นิ่ง นั่งให้ได้
ฉันก็ได้ฟังหลวงอา อีกว่า " สติไม่ได้เกิดจากความพยายาม"
และฉันก็บอกเค้าไปว่า นั่งแล้วต้องนิ่ง  มันคงยากอ่ะสำหรับฉัน
ฉันก็ทำได้แค่ว่า นั่งแล้วไม่นิ่ง ก็เออวุ้ย วันนี้ไม่นิ่งนะเนี้ย
ก็ดูมันไปว่า มันจะคิดไปสักอีกกี่เรื่อง แล้วมันจะกลับมาเลิกคิดตอนไหน
ฉันก็ทำได้แบบเนี้ย .. ไม่ได้นั่งแล้วนิ่งสงบ เย็นสบายไปซะทุกหน หรือว่าทุกนาที

เว้นว่างจากการรักษาศีลแปดมาช่วงระยะหนึ่ง
หรือจะรักษาก็ไม่ได้เข้มข้น .. หย่อนบ้าง หลุดบ้าง
สัปดาห์นี้เลยรู้สึกว่า อยากจะกลับมารักษาศีลแปดส่งท้ายสักหน่อย
แถมด้วยได้รับคำมั่นสัญญาจากปอว่า จะรักษาศีลแปดพร้อมกันด้วยในวันอาทิตย์
ปอจะรักษาศีลด้วยเป็นจำนวน 4 วันอาทิตย์ก่อนถ้าสามารถจะขอเพิ่มเป็น 8 วันอาทิตย์

ช่วงที่เว้นว่างไปเพราะมัวแต่สนใจกับการทำบ้าน และจัดการบ้าน
ทำให้รู้ว่า การหลงอยู่ในสุขจนลืมธรรมะเนี้ย เป็นเรื่องที่พึงต้องระวังไว้อย่างแรง
ถึงแม้ว่าเราจะระลึกถึงศีลห้าอย่างเป็นปกติแล้วก็ตาม อาจจะไม่ปล่อยให้ศีลขาด
แต่ก็มีเลินเล่อทำให้ศีลมัว หรือศีลพร่องลงไปได้บ้างเหมือนกัน
ไม่ได้ระวังด้วยอาการวิตก หรือว่า บังคับตัวเองมากมายอะไรนักนะ
กระบวนการระลึกถึงศีลอย่างเป็นปกตินั้น .. ก็มีอยู่แล้ว ณ ระดับหนึ่ง
เลยไม่ได้รู้สึกว่า "แบก" อะไรมากมายนักสำหรับการรักษาศีลห้า

การหลงอยู่ในสุข..สนใจสิ่งอื่นๆ ที่ผ่านเข้ามาจนลืมสนใจธรรมะ
หรือลืมเพิ่มคลังความรู้ในด้านธรรมะให้กับตัวเองไป..คงต้องจัดการจัดสรรเสียใหม่แล้ว
เพราะสุขก็ไม่เที่ยง ถ้าวันหนึ่งสุขวิ่งผ่านไป แล้วทุกข์จัง ๆ วิ่งมาชนแทนหละก็มีสิทธิ์หงายท้องเลย
เพราะไม่ได้เตรียมตัวไว้รับมือกับทุกข์นั่นเอง เหมือนนักวิ่งที่ไม่ได้ฟิตร่างกายไว้แข่ง
ซึ่งในความเป็นจริงเราก็ควรจะต้องซ้อมไว้เพื่อที่พร้อมจะลงลู่แข่งทั้งระยะใกล้ ระยะไกลได้ตลอดเวลา

ตอนนี้ฉันเหมือนนักวิ่งที่วิ่งไปได้สักหน่อยแล้วแอบพักกินน้ำ กินขนม
ระเริงใจจนลืมไปว่า จริง ๆ แล้วเรามีหน้าที่ต้องวิ่งต่อไป
ฉันก็มีคุยกับปอเหมือนกันว่า ..บางทีสุขที่อัดเข้ามาหาเราสองคนมาก ๆ ก็คงเป็นบททดสอบ
ทดสอบที่จะกระชากธรรมะจากเราไปโดยการเอาสุขมาแลกก็ได้
ทำให้เราเปรมปรีจนสำลักความสุข และอิ่มหนำกับมัน จนลืมทุกอย่าง
แล้วหลังจากนั้นก็ซัดทุกข์ก้อนโตเข้ามาดูซิว่า ..จะหงายท้องท่าไหนกัน

ฉันเลยคิดว่า ฉันควรจะฝึกการใช้สติ ระลึกศีล และพิจารณาไว้ให้เป็น ปกติ
เพื่อเป็นการเตรียมความพร้อมที่จะรับมือ ทั้งสุขก้อนโต และทุกข์ระรอกเล็กใหญ่
เพราะสุดท้าย ฉันก็มานั่งถามตัวเองแล้วว่า .. ตกลงว่า เราเกิดมาเพื่ออะไร ?
ฉันก็มีคำตอบของตัวเองอยู่ในใจ .. สุขตรงหน้า ใช่สิ่งที่ต้องการและเป็นเป้าหมายหรือเปล่า
ฉันก็ได้คำตอบให้กับตัวเองแล้ว .. ดังนั้นฉันไม่ควรหลงลืมจุดหมายในการมีชีวิตอยู่ของตัวเอง
เพียงเพราะมีสุขแปลกใหม่เข้ามาหลอกล่อ

ผลพลอยได้ของการ ปัดฝุ่น เคาะสนิมของฉันก็มีหลายอย่าง
อย่างน้อย ๆ การเตรียมตัวที่จะท้องของฉันก็ได้รับประโยชน์จากเรื่องนี้
เพราะถ้าฉันรักษาระดับของสติได้ดี .. ผัสสะที่วิ่งเข้ามากระทบ ก็จะมีผลกับจิตใจฉันน้อยลง
และการที่แม่รักษาระดับของอารมณ์ได้ดี ก็แปลว่า จะทำให้ลูกในท้องดีขึ้นด้วย
ถือเสียว่า .. ซ้อมไว้เผื่อเกิดท้องขึ้นมา ..จะได้รู้แนวทาง

ปล. กำลังพยายามใช้ภาษาไทยให้ถูกต้อง เพราะหลวงตาแนะนำว่าควรจะใช้ให้ถูก

เมื่อคืนลงมานอนกับพื้นเตรียมไว้แล้ว
สวดมนต์ก่อนนอน พร้อมด้วยอาธนาศีล 8 เรียบร้อย
ทำแบบที่คุณแม่อาจารย์สอนเลย .. กำหนดให้รู้ว่านอน
แล้วก็กำหนดบอกตัวเองว่า จะตื่นกี่โมง
จริง ๆ วิธีนี้นายสอนให้ก่อนไปวัดตั้งนาน .. ก็ลองแล้ว
จากการทดลองก็สำเร็จทั้งสองครั้งที่ทดลองนะ ..พรุ่งนี้จะทำอีก

วันนี้มีกิจกรรมพิเศษคือ จัดที่สำหรับไหว้พระในห้องใหม่
ปกติฉันจะเอาพระพุทธรูปองค์เล็กที่แม่ให้ ไว้บนตู้เสื้อผ้า
แล้วก็มีแก้วใส่ข้าวสารวางตรงหน้าท่าน ไว้สำหรับปักธูป
ฉันรู้สึกว่า ..มันดูไม่ค่อยเป็นสัดส่วนเท่าไหร่ น่าจะทำให้ดี ๆ หน่อย

จัดแจงไปหาซื้อแจกกันดอกไม้ กระถางสำหรับปักธูป
ที่รู้สึกอยากจัดที่ไหว้พระใหม่ เพราะอยากถวายดอกไม้พระ
ก็เลยอยากจะจัดให้มีแจกกันดอกไม้เพิ่มขึ้นมา ..
พอได้ของที่ต้องการครบ ก็เลยคุยกะปออย่างอยากได้กล่อง
จะเอากล่องมาห่อกระดาษสีขาวแล้วเอาพระพุทธรูปวางไว้บนกล่อง
สรุปว่าก็ได้กล่อง Play 2 ของปอที่ยกให้ .. ก็ได้ออกมาประมาณนี้

วันนี้ก็สวดมนต์ .. นั่งสมาธิได้สัก 10 นาที
เดินจงกรมอีกประมาณ 10 นาที
ก็ไม่รู้ว่าน้อยไปหรือว่ามากไป..แต่ฉันก็ทำตามที่รู้สึกสบาย
สำหรับผู้เริ่มต้น ..หลวงพ่อแนะนำไว้ว่าให้ทำทุกวัน วันละ 10 นาที

แต่สิ่งที่ทำได้นานสำหรับวันนี้คือ ตั้งใจอ่านประวัติหลวงพ่อปาน
และก็ฟังเทศน์หลวงพ่อ พร้อมกับปอ ประมาณ 8 ตอนได้ ตอนละครึ่งชั่วโมง

พักนี้รู้สึกได้ว่า .. อยากฟังหลวงพ่อมากเป็นพิเศษ
อยากฟัง ก็ฟัง ไม่ได้คิดอะไรมาก .. คงไม่เป็นไรมั้ง ตามใจกิเลสในด้านดี

เตรียมของไว้ใส่บาตรพรุ่งนี้แล้วด้วย
แกงจืดตำลึง พร้อมกับน้ำผลไม้กล่อง
พรุ่งนี้ตกลงกะปอว่าเราจะตื่นใส่บาตรกัน ..
และคืนนี้ก็จะสวดมนต์ด้วยกัน..

ขอให้บุญที่เพียรทำมาด้วยกัน ทำให้เราสองคน ไม่ตีกันนะเจ้าค่ะ สาธุ