My Daily Life My Daily Thought

มาอัพรูปย้อนหลังนานเลย พาเด็กหญิงปรางไปตามหานกอินทรีย์ที่เขาดิน

ไม่ได้ไปนานแล้ว .. จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ไปตั้งแต่ยังไม่ท้องปรางแน่ะ

เดี๋ยวนี้มีที่จอดรถเยอะแยะเลย .. ไม่ต้องกังวลเรื่องที่จอดรถเลย

เดินเข้าไปจอกรงแรก เด็กหญิงปรางวิ่งชี้เลย “คุมแม่ นกจามิงโก้”

เล่นเอาแม่งงไปเลยว่า ตกลงลูกฉันรู้จัก นกฟามิงโก้ด้วยเหรอเนี้ย

ตัวนี้ลูกก็รู้จัก “นี่ไง ยิง ยิง”  แหม ก็เพื่อนสนิทเนาะ ลิงเนี้ย

เดี๋ยวนี้บอกว่าน้องปรางมีชื่อเล่นภาษาอังกฤษด้วยนะ เค้าบอกว่าเค้าชื่อ มังกี้

สวนสัตว์เนี้ย เป็นที่ทีเ่ด็กมีความสุขมากจริง ๆ เลยเนาะ

ร้องจะขี่ช้างด้วยนะ ..แล้วนิ้วที่กางเนี้ย คือเธอจะชูสองนิ้วไง แต่ยังทำไม่เป็น

นี่เป็นสัตว์อีกชนิดที่น้องปรางรู้จัก แม่ก็บอกว่านี่ฮิปโป

เธอตอบเลยว่า ไม่ใช่นะคุมแม่ นี่ฮิปโปโตเตมัส

แม่ถึงกะงง .. มันต้องมีโตเตมัสด้วยใช่ไหมลูก

นี่ก็อีกแอคที่พยายามจะทำเวลาถ่ายรูป คือชูสองนิ้ว นี่ได้นิ้วนึงแระ อีกไม่นานคงได้สองนิ้วเนาะ

นี่ไงๆ  ชูสองนิ้วได้แล้ว ตอนร้องจะขี่เสา ๆ  (ไดโนเสาร์)

ตอนมาถึงเสือเนี้ย น้องปรางตื่นเต้นมาก คนดูกันเพียบเลย

พอเสือเดินมาใกล้ ๆ น้องปรางตะโกนเสียงดังลั่นเลย

“คุมแม่ทิกเกอร์ นี่ไงทิกเกอร์” 

นะลูก .. คือว่า tiger เนี้ยมันก็เสือไง ส่วนทิกเกอร์เพื่อนหมีพูห์ก็เสือเหมือกัน

จบที่ขวัญใจตัวนี้ คือ ยีราฟคอยาว น้องปรางร้องจะหายีราฟใกล้ ๆ

เลยทำให้เราจะต้องเดินทางไปซาฟารีส์กันในทริปถัดไป

เพราะตอ้งการจะใกล้ชิดยีราฟมากขึ้น และยังตามหานกอินทรีย์ไม่เจอ

เจอแต่นกแบบนี้ ซึ่งน้องปรางก็บอกว่า นกที่อยู่บนต้นไม้ไกลๆ นั่น นกอินทรีย์

เด็กเดินจนเหนื่อยเลยแวะพัก แต่ดูท่าทางผู้ใหญ่ที่ร่วมทริปจะเหนื่อยกว่า 55

ด้วยการเล่น กิ่งไม้พูห์กะพ่อ  คือหากิ่งไม้โยนไปในน้ำ แล้วดูว่าของใครไหลไปไกลกว่า

ไว้ทริปหน้า เจอกันที่ซาฟารีส์เวิร์ลนะ รอเด็กพักฟื้นหน่อย

เพราะเนี้ยเด็กเพิ่งหายไข้ ไข้ขึ้น 39.5 มาซะ 3 วันเล่นเอาแม่เหนื่อยเลย

เมื่อวานครบรอบแต่งงาน 5 ปีแม่กะพ่อ ปีนี้พ่อแม่แปลงร่างเป็นหมีแพนด้าถือปรอทกัน

……………..

และก็เพิ่งจะได้รับการบอกกล่าวจากคุณหมีของน้องปรางว่า จะลาออก

เพราะจะกลับบ้านที่พม่าแล้ว .. ก็โอเคนะ เพราะพวกเราก็มีการเตรียมตัวไว้บ้างแล้ว

เพราะอาการคนจะออกจากงานน่ะมันไม่ต่างกัน ไม่ว่าจะ อาชีพไหน เหอะ ๆ

ก็โอเค ช่วงนี้ก็มีเวลา 1 สัปดาห์ในการบอกน้องปรางว่า คุณหมีจะไม่อยู่แล้ว

ก็ไม่รู้ว่าวันที่คุณหมีไปจริง ๆ น้องปรางจะเป็นยังไง

ก็ได้แต่บอกว่า เราต้องคืนคุณหมีให้แม่เค้าแล้วนะลูกนะ

หมดเวลาของคุณหมีเค้าแล้ว เค้ามาอยู่ช่วยเราปีนึงเต็ม ๆ

ตอนนี้ก็เข้าสู่ช่วงเวลาในการพึ่งพาตัวเองแล้ว เพราะก็คิดแล้วว่าจะไม่จ้างใคร

ก็ได้ตระหนักถึงการมีลูกจ้างเป็นของตัวเองมากเลยทีเดียว

จนรู้สึกว่า บางที เราอยู่กันแบบเหนื่อย ๆ ก็อาจจะดีกว่าในสถานการณ์ตอนนี้

เพราะอีกไม่เท่าไหร่น้องปรางก็จะไป โรงเรียนแล้วด้วย

ถ้าช่วงนี้หายไป แล้วกลับมาน้ำหนักลด ก็ขอให้เข้าใจเลยว่า

แม่ยุ้ยไปทำหน้าที่หลายตำแหน่งควบ ทั้งแม่บ้าน ทั้งแม่ครัว และแม่น้องปรางด้วย