My Daily Life My Daily Thought

ออกจาก รพ. กลับไปทำงานวันแรก

ก็กลับมาด้วยการเป็นหวัด และไอพร้อมเจ็บคอ

ช่วงนี้คงเป็นช่วงที่รายกายเริ่มส่งสัญญาณให้พักแล้ว

เป็นอะำไรต่อ ๆ กันไปได้ขนาดนี้ไม่เคยมีมาก่อน

รู้สึกได้เลยว่า ร่างกายตอนนี้กับเมื่อสมัยคลอดลูกใหม่ ๆ

ต่างกันใ้ช้ได้เลย สมัยนั้นอดหลับอดนอน ตื่นให้นมทุกสามชั่วโมง

อยุ่เป็นเดือน ๆ ก็ยังไม่มีอาการแย่ขนาดนี้

ไม่รุ้ด้วยว่า ภาระกิจมันต่างกันด้วยมั้ง

แต่ก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่า วันนี้ .. ฉันก็ยังต้องเป็นแม่อยู่นะ

แล้วนี่ถ้าเดี้ยงไปจริง ๆ สักคน ก็เห็นใจคนที่เหลือข้างหลังนะ

อย่างว่านะ คนเรา .. สังขารมันไม่เีที่ยงจริง ๆ เอาอะไรแน่นอนไม่ได้

ตอนนี้ยังไม่ตีห้าเลย แต่ฉันกลับนอนไม่ลง เพราะไอไม่เลิก

ทั้ง ๆ ไปหาหมอ กินยาจาก รพ. กลับไปมากกว่า ซื้อยากินเองซะงั้น

สมัยนี้ .. เค้าจ่ายยาประเภทกดอาการกันมากไปรึเปล่า

เลยทำให้เมื่อหมดฤทธิ์ยาเหล่านั้น อาการมันกลับหนักขึ้น

ตอนนี้รุ้สึกว่า การเอาน้ำเกลือล้างจมูกเวลาเป็นหวัด

กินน้ำอุ่นเยอะ ๆ กลายเป็นยาที่รักษาเราได้ดีที่สุด

ว่าพรุ่งนี้จะหยุดกินยาจาก รพ. แล้ว ดูซิว่ามันจะดีขึ้นไหม

ลองใช้วิธีเดียวกับที่ดูแลน้องปรางดู นี่ฉันก็แยกห้องมานอนห้องพระ

ไม่เปิดแอร์ ไม่เปิดพัดลม เปิดหน้าต่างนอน ก็อยู่ได้นะ

เลยทำให้ย้อนกลับไปคิดว่า สมัยเด็ก ๆ เราไม่เป็นภูมิแพ้ หรือไซนัส

เพราะที่บ้านไม่มีแอร์ติดแบบเพื่อน ๆ ที่มีสตางค์เค้ารึเปล่า

จำได้ว่า เพื่อนจำนวนนึงเป็นภูมิแพ้และไซนัสรุนแรงแต่เด็ก

จริง ๆ แล้วเค้าป่วยเพราะนอนห้องแอร์แต่เล็ก ๆ รึเปล่านะ

แล้ววันนี้พอเรามีปัญญาหาแอร์มาติดบ้านเราเอง

เราก็เปิดแอร์ให้ลูกนอน ด้วยความรู้สึกที่ว่า ลูกจะได้เย็นสบาย

เอ..นี่กำลังให้คุณหรือว่าให้โทษกับสิ่งที่คิดว่าสบายอยู่รึเปล่านะ

สงสัยจะต้องปรับแผนแล้ว .. น้องปรางจะไป รร. ซึ่งไม่มีแอร์

แล้วแม่หละจะทำได้ไหมให้ลูกนอนไม่เปิดแอร์ ในวันที่ร้อนมาก

เผื่อว่า จะเป็นการสร้างความแข็งแรงให้กับลูกในอีกรูปแบบนึง

คนอื่นที่ีเค้าไม่นอนแอร์กัน เค้าก็ยังนอนกันหลับฝันดีนินา

เค้าไม่ได้รู้สึกหรอกว่า สบายหรือว่าลำบาก เหมือนเราตอนเด็ก  ๆ ไง

เหมือนกับเรื่องร่างกายเราเองตอนนี้ มันทรุดเสียจนรู้สึกได้

ว่าเราใ้ช้มันแบบไม่ดูแลมาสี่ห้าปี ทำงานหนัก ๆ นอนดึก กินไม่เป็นเวลา

แต่ละอย่างบั่นทอนตัวเองทั้งนั้น เีพียงเพื่อคำว่า “จะให้งานเสร็จตามเวลา”

วันนี้กำลังรับผลของ “การทำงานให้เสร็จตามเวลา” อยู่เนี้ย

โทษใครไม่ได้เลย นอกจากตัวเองแท้ ๆ ไม่รู้จักคิด

วันนี้คิดได้แล้วว่า่ จะพัก ตั้งแต่ปีใหม่มาเนี้ย ทำงานไม่กี่วัน

ที่เหลือลาป่วยโลด .. แล้็วก็ลาชนิดไม่จับงานเลยด้วย

เพราะสภาพไม่ไหวจริง ๆ แล้วก็คงต้องรับสภาพใ้ห้ได้ด้วย

มีนะที่บริษัท พนักงานทำงานแล้วก็ปวดหัวบ่อย ๆ

พี่เค้าก็ไม่ได้ไปหาหมอเพราะคิดว่าแค่ปวดหัวธรรมดา

จนวันนึง เส้นเลือดในสมองแตกไปเลย

แล้วล่าสุดที่ได้ข่าวมา ทางบริษัทก็เอาหนังสือเลิกจ้างไปให้เซ็นต์แล้วด้วย

จะเรียกได้ว่า นี่เป็นตัวอย่าง ของการรับผิดชอบในหน้าที่รึเปล่า

แต่สำหรับฉันวันนี้ ต้องบอกว่า ฉันขอรับผิดชอบในหน้าที่ แม่มากกว่าหน้าที่อื่น

เพราะการเป็นแม่ลาออกไม่ได้ ขอเปลี่ยนตำแหน่งก็ไม่ได้

ที่สำคัญ .. ลูกฉัน มีแม่ไ้ด้แค่คนเดียว

สงสัยต้องคิดเรื่องรักษาชีวิตไว้เลี้ยงลูกนาน ๆ แล้ว

อันจะเดี้ยงไปด้วยเหตุอื่น ก็ยังพอรับได้ แต่ถ้าเี้ดี้ยงไปเพราะทำงานเนี้ย คงไม่เอาแล้ว